ფედერალისტური წერილები – მიხეილ გოგატიშვილის კომენტარი


არასამთავრობო ორგანზიაცია ,,იზრუნე შენს ქალაქზე” , პროექტ ,,იზრუნე განათლებაზე”- ფარგლებში იწყებს ,,ფედერალისტური წერილების” გამოქვეყნებას, როგორც ქართულ ასევე ინგლისურ ენაზე.
მიხეილ გოგატიშვილი – გრ. რობაქიძის სახ. უნივერსიტეტის პროფესორი
 
თავისუფალი მმართველობა versus ხელისუფლება
(ანუ ფედერალისტების პოლიტიკური თავისუფლების დისკურსი)
”ნამდვილად შესწევთ თუ არა ძალა ადამიანთა საზოგადოებებს, დაამყარონ განსჯასა და არჩევანზედაფუძნებული ვარგებული მმართველობა, თუ ერთხელ და სამუდამოდ არიან განწირულნი თავიანთი პოლიტიკური აგებულება შემთხვევითობასა და ძალმომრეობას დაუმონონ. თუკი ამ მინიშნებაში არის სიმართლის რაღაც მარცვალი, მაშინ კრიზისი, რომელიც დაგვდგომია, ვინძლო მართლაც ის დრო იყოს, როცა ეს საკითხი უნდა გადაწყდეს; და თუ მცდელობა გაგვიცუდდა, მაშინ ალბათ, დავიმსახურებთ, კაცობრიობას უსაშველო ჭირად ვერაცხებოდეთ.”
                                                             
ფედერალისტი #1 ჰამილტონი
თითქოს საჭიროც კი არ არის კომენტირება მოვახდინოთ ჰამილტონის ზემომოყვანილი პასაჟის. თითქმის ორას წელზე მეტი ხნის წინ დაწერილი ეს სიტყვები, თუ იმ ისტორიულ კონტექსტს არ გავითვალისწინებთ,  როცა ის იწერებოდა, შეიძლება, ჩვენთან არსებული პოლიტიკური ვითარების ერთგვარ შეფასებად მივიჩნიოთ. ჰამილტონის ზემომოყვანილი პასაჟი ძალაუნებურად იძულებულს გვხდის, ჩვენთან არსებული პოლიტიკური მდგომარეობის შეფასება მოვახდინოთ და შემდეგ კი პასუხი გავცეთ, რატომ მივმართავთ ფედერალისტებს.
გარკვეულწილად შეიძლება ფედერალისტებმა გაგვცენ პასუხი, როგორ უნდა ვხედავდეთ სახელმწიფოს მომავალს და რას ნიშნავს პასუხისმგებლობა ერის მომავლის წინაშე  და “განსჯასა და არჩევანზე დაფუძნებული ვარგებული მმართველობა. ამით შესაძლოა საქართველოში არსებული პოლიტიკურ პრობლემათა რედუცირება მოვახდინოთ  და განვსაზღვროთ არჩევანი სწორსა და არასწორს შორის.
 
ჩვენი ქვეყნისათვის დამოუკიდებლობის ბრძოლის ისტორიამ გვიჩვენა, რომ მსოფლიოში მიმდინარე მოვლენების გათვალისწინების გარეშე ქვეყნის განვითარება შეუძლებელია; და როცა დამოუკიდებლობის პირველი წლების ეიფორიები და ილუზიები მინავლდა, ჩვენთვის კვლავ აქტუალურია საკითხები, საით მივდივართ და რა მომავალი გველის? როგორი ტიპის სახელმწიფო მმართველობა უნდა ჩამოყალიბდეს თანამედროვე საქართველოში?
 
აქ მხოლოდ ერთი პასუხი შეიძლება არსებობდეს – საქართველოს დემოკრატიულ განვითარებას ალტერნატივა არ აქვს.
დემოკრატია, თავისუფლების, ღირსების, სამართლიანობისა და სიქველის მსგავსად შეიძლება თავისთავად ცხად ცნებად განვიხილოთ. იმავდროულად მისი მრავალმნიშვნელოვანი საზრისი თავისთავად ასოცირდება თავისუფლებასა და პასუხისმგებლობასთან. თავისუფლება, ფართოდ გაგებული თვალსაზისით, გულისხმობს, მოიქცე ისე, როგორც შენ გსურს, ხოლო პასუხისმგებლობა კი იმას, თუ როგორ უნდა მოიქცე. ეს უკანასკნელი უკავშირდება სამშობლოს სიყვარულს, სიქველეს, ღირსებას, პატიოსნებას, ღვთის რწმენას და სხვა მრავალ ფაქტორს, რომელსაც ერი  საუკუნეების მანძილზე გამოიმუშავებს.
მაგრამ ჩვენ აქ აქცენტი სხვა რამეზე გვსურს გავაკეთოთ. საქართველოში  დემოკრატიის ცნების შინაარსის გაგება, ისტორიულ გარემოებათა გამო, არა მარტო ნაკლებ შესაბამისობაშია მის ისტორიულფილოსოფიურ საზრისთან, არამედ დასავლურ სამყაროში არსებულ პრაქტიკასთან, რომელსაც ჩვენ მაგალითად ვისახავთ. აქედან გამომდინარე, შეუძლებელია ვილაპარაკოთ დემოკრატიაზე ჩვენი ეროვნული კონტექსტის გათვალისწინების გარეშე.  თავისუფლების, ღირსების, სამართლიანობისა და სიქველის გაგებას სწორედ ეროვნული კონტექსტი უზრუნველყოფს, რომლის გარეშე შუძლებელია დემოკრატია იქნეს მოაზრებული.
დღესდღეობით საქართველოში პოლიტიკურ ორგანიზაციებსა და ინსტიტუტებს არ აქვთ უფრო რთული ამოცანა, ვიდრე საზოგადოებრივი კონსენსუნსის მიღწევა სხვადასხვა პოლიტიკურ ძალებს შორის. არ არსებობს იმაზე დიდი მიზანი, ვიდრე იმგვარი ტენდენციების ჩამოყალიბება, რომელსაც ერთიანობისაკენ მივყავართ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, საქართველოში განვითარებული ნებისმიერი პოლიტიკური კრიზისის აუცილებელი თანმხლები იქნება სულიერი კრიზისი, და საბოლოო, ჯამში ერთმანეთთან ამბიციურად დაპირისპირებულმა ძალებმა კვლავდაკვლავ შეიძლება დაუწყონ საქართველოს პოლიტიკურ სხეულს გლეჯა რაღაც იდეის სახელით, რომელსაც სულაც საქართველოს დამოუკიდებლობა შეიძლება ერქვას. მნიშვნელობა არ აქვს, ვინ მოვა პოლიტიკურ ხელისუფლებაში, შედეგი ერთადერთი იქნება, ჩვენ მოგვიწევს არა “განსჯასა და არჩევანზე დაფუძნებული ვარგებული მმათრთველობის” ქვეშ ცხოვრება, არამედ დემოკრატიის გაუკუღმართებული ფორმის – ავტორიტარული მმართველობის მიღება.
ხოლო ის, ვინც ვარაუდობს თავის თავზე აიღოს ქვეყნის აწმყოსა და მომავალზე პოლიტიკიური პასუხისმგებლობა, თავს ვერ აარიდებს პასუხისმგებლობას თავისი პოლიტიკური წარსულის გამო. აქედან გამომდინარე, ნებისმიერი პოლიტიკური აგენტი პასუხისმგებელია არა მარტო საკუთარ პოლიტიკურ წარსულზე, არამედ როგორც ქვეყნის მომავლის, ასევე მისი წარსულის წინაშეც.
ქართული საზოგადოება მოწმე იყო, თუ როგორ ინგრეოდა გარე და შიდა პოლიტიკური საფრთხის გავლენით ჯერ კიდევ ჩამოუყალიბებელი სახელმწიფოებრიობის საფუძვლები, თუ როგორ ეცემოდა სახელმწიფოსა და ხელისუფლების ავტორიტეტი. ვხედავდით, თუ როგორ ხდებოდა სოციალური ფაქტორების ხელიდან გასხლტომა საზოგადოებრივი კონტროლის სივრციდან, რომელიც წარმოქმნილი იყო პოლიტიკურ შეხედულებათა სტიქიური და უწესრიგო შეჯახების გამო.
შესაძლოა, ეს უკანასკნელი აუცილებელი საზღაურია იმ პოლიტიკური რყევებისა, რომლის პირობებში ჩვენ მოგვიწია ცხოვრება. მაგრამ საზოგადოება ვერ შეძლებს დიდი ხნის განმავლობაში „კონვულსიის“ რეჟიმში ცხოვრებას და მავანმა, ამ შემთხვევაში, პასუხის ძიება ამ არეულ დარეულობებისა ჩვენი კულტურის “მანკიერი” მხარეების წარმოჩენაში და კრიტიკაში დაინახა, რომელიც ხელს უშლიდა დემოკრატიის დამყარებას; ზოგმა კი ჩვენი საკუთარი თვითმყოფადი გზის ძიებაში, რომელიც გვერდს აუვლიდა მსოფლიოში მიმდინარე სოციალურპოლიტიკურ ტენდენციებს. მაგრამ ერის კულტურული წარსულის ძირეული კრიტიკა შეუძლებელია მისაღები და უსაფრთხო საშუალება იყოს პოლიტიკური დივიდენდების მოპოვებისათვის. ამ შემთხვევაში საუბარია ერის პოლიტიკურ წარსულზე, რომელიც ერის სულიერ გენეტიურობას და სიქველეს აყალიბებს. საკითხი ეხება იმ პრინციპებს, რომელიც ეროვნულ ცნობიერებასა და სახელმწიფოებრიობის საფუძველს ეხება. თუმცა კი სამართლიან შეფასებას მოითხოვს არა მარტო არქაიზმად ქცეული კულტურის ფაქტები არამედ საზოგადოებრივპოლიტიკური ცხოვრების ის ფორმა, რომელშიც ჩვენ გვიწევს ცხოვრება. აქედან გამომდინარე, საკითხი ისმის – რას ეფუძნება ჩვენი ამჟამინდელი პოლიტიკური ცხოვრება? რატომ არის, რომ ვერ გაგვირკვევია, რა არის სამართლიანი და უსამართლო ჩვენს პოლიტიკურ ცხოვრებაში? ჩვენ შეიძლება მხოლოდ კონსტატირება მოვახდინოთ: ვერც ერის კულტურული წარსულის კრიტიკა დემოკრატიის დამყარების მიზნით და ვერც საქართველოს მთელი მსოფლიოსაგან განცალკავებული განვითარების გზის ძიება ვერ იქნება მკურნალობის საუკეთესო საშუალება ჩვენი პოლიტიკური სინამდვილისათვის.
ამჟამად ჩვენ კვლავ გვსურს დავუბრუნდეთ ჩვენ მიერ დასმულ საკითხს და აღვნიშნოთ: ის დავა, რომელიც წარმოიშვა ჩვენს განათლებულ თუ ნაკლებად განათლებულ წრეებში ჩვენი კულტურის ზოგიერთი მომენტის “მანკიერების” გამო, არ იძლევა გონივრულ თეორიულ პასუხს ჩვენს პოლიტიკურ სიტუაციებზე. ჩვენი ქვეყნის მომავალი განვითარების სტრატეგია ატარებს არა თეორიულ ხასიათს, არამედ იდეოლოგიურს და უმთავრესად ასე თუ ისე თვითნებურად განხილულ პრაქტიკულ შედეგებს ეყრდნობა. ამ უკანასკნელის სიმწვავე უმთავრესად გამოწვეულია საზოგადოებაში არსებულ პოლიტიკურ საქმეთა დაუკმაყოფილებლობით. ეს იმაზე მიუთითებს, რომ საქართველოში არსებულ განცალკავებულ პოლიტიკურ ძალებს არ აქვს პოლიტიკური ცოდნის საფუძვლები. ისინი, სამწუხაროდ, ვერ ხედავენ, თუ რა არის პოლიტიკურის პრობლემა დღევანდელი საქართველოსათვის. აქედან გამომდინარე, ისინი გვიბიძგებენ არა დიალოგისაკენ, არამედ, როგორც ჰანა არენდტი წერს, “ლოგიკურობის ტირანიისაკენ”.
ის პოლიტიკური ცოდნა, რომელსაც ჩვენთან საბჭოთა რეჟიმი ქადაგებდა, ”ლოგიკურობის ტირანიის” მხოლოდ ერთ სახეობას გვთავაზობდა. ის მოითხოვდა, რომ ისტორიის საიდუმლოს წარმოადგენს კლასთა ბრძოლა. არენდტის თვალსაზრისით: ”ის, რაც მასებს არწმუნებს, არ წარმოადგენს ფაქტებს და გამოგონილ ფაქტებსაც კი, არამედ სისტემის თანმიმდევრულობას, რომლის სავარაუდო ნაწილია ეს ფაქტები”. ამჟამად ჩვენ  „ლოგიკურობის ტირანიის” მრავალი განცალკავებული შტო გვაქვს, რომელიც საქართველოს პოლიტიკური წარსულის და მომავლის თვითნებური ხედვიდან გამომდინარეობს და მრავალ პოლიტიკურ ძალაშია გადანაწილებული. აქედან გამომდინარე, პოლიტიკური აგენტები მოითხოვენ არა დიალოგს, პოლიტიკურ აქტორებთან მიმართებაში, არამედ იმას, რომ აქტორები იყვნენ მათი მორჩილნი და პოლიტიკური პროცესის მაყურებელნი, რომელსაც პოლიტიკური აგენტები განახორციელებენ. საბოლოო ჯამში, ჩვენ “საბჭოთა პოლიტიკური განათლების” საფუძველზე შექმნილი სისტემურად გაუკუღმართებული პოლიტიკური ლექსიკონი გვაქვს, რომელიც დემოკრატიული ცნებებით ოპერირებს, მაგრამ მის არათემატურ საზრისში უცილობლად ბოლშევიკური პარტიის ისტორიის გამოცდილება და ცოდნის საფუძვლების ფარული პლასტი ჩანს.
თუკი ერის სასიცოცხლო ძალა თავის მომავალს დემოკრატიული თავისუფლებისა და სამეურნეო კეთილდღეობის რაკურსში ხედავს, მან უნდა გადალახოს გაუკუღმართებული იდეური დაბრკოლებები და გამოავლინოს მზაობა, ისწავლოს ისტორიისაგან. თუკი ისტორიისაგან ვერ ისწავლი, მაშინ ისტორია ყველას გამოუტანს მკაცრ განაჩენს. ჭეშმარიტი განახლებისათვის და სულიერი ზრდისათვის ერთნაირად უცხოა ლოგიკურობის ტირანია და უმართავ პოლიტიკურ განწყობილებათა ნაკადები, რომელიც სტიქიურ, არააუცილებელ და გაუაზრებელ ხასიათს ატარებს. პირიქით, ცხოვრებისეული გამოცდილება, სიკეთისა და ბოროტების ისტორიული ფესვების ცოდნა, აუცილებელი პირობაა, რათა ერმა თავისი პოლიტიკური ცხოვრების სამყაროს ველი შექმნას.
მაგრამ ფაქტია, რომ საკუთარი ისტორიული გამოცდილების მოხმობა სრულიად ახლის შექმნისას ვერ იქნება საკმარისი პირობა.
მიზეზი იმისა, თუ რატომ მივმართავ ფედერალისტებს, არის ის, რომ დემოკრატია აშშ-ში ცარიელი ადგილიდან დაიწყო. ქვეყანაში, რომელსაც არ ჰქონდა პოლიტიკური ცხოვრების მრავალსაუკუნოვანი გამოცდილება, ამერიკის ახლად ჩამოყალიბებადი ერი, უფრო სწორედ, მისი ინტელექტუალი ლიდერები, ეყრდნობოდნენ  განმანათლებლობას, ანტიკურობას გამოცდილების და საკუთარ გამომგონებლობას. მათ წამოიწყეს პოლიტიკური ექსპერიმენტი, რომელსაც ანალოგი არ ჰქონდა წარსულში. მაგრამ უყვარდათ საკუთარი ქვეყანა, ჰქონდათ პასუხისმგებლობა ერის მომავლის წინაშე და მისადმი უანგარო სამსახურის სიქველე. მეორე მხრივ, ეს არის პოლიტიკური გამოცდილების უნივერსალური ხასიათი, სადაც პოლიტიკური თავისუფლება უზრუნველყოფს სამოქალაქო თავისუფლებებს და მისი დანერგვის მცდელობას ყოველგვარი ძალადობის გარეშე.
მეორე მომენტი, რის გამოც მივმართავთ ფედერალისტების დიდ ნააზრევს, არის ის ვითარება, რომელიც ქვეყნის დამოუკიდებლობის მოპოვებასა და დაფუძნებას ახლავს თან. ამავდროულად, ის მწვავე პოლიტიკური ანალოგიები, რომელიც ჩვენს ქვეყანას დაატყდა თავს. ამერიკის შეერთებულ შტატებში XVII ს. 80-იან წლებში, დამოუკიდებლობის მოპოვებისთანავე, ნათელი გახდა, რომ შტატების კონფედერაცია მზად არ აღმოჩნდა დამოუკიდებელი მმართველობისათვის. ერთიანი აღმასრულებელი და სასამართლო ხელისუფლება არ არსებობდა, სუსტი საკანონმდებლო ხელისუფლება, რომელსაც არსებითად საკონსულტაციო ხასიათი გააჩნდა, ძალზე ართულებდა ერთიანი შეთანხმებული საშინაო და საგარეო პოლიტიკის განხორციელებას სხვადასხვა სოციალურ, რელიგიურ და რეგიონალურ ინტერესებთა შეთანხმებას. აქედან გამომდინარე, საფრთხე ექმნებოდა არა მარტო სამოქალაქო თავისუფლებათა რეალიზაციას, არამედ თავად აშშ-ს, როგორც ერთიანი დამოუკიდებელი სახელმწიფოს, არსებობას. ამ ვითარებიდან თავის დაღწევის მიზნით ამერიკის გავლენიანი სახელმწიფო მოღვაწეების არცთუ მრავალრიცხოვანი ჯგუფი შეიკრიბა კონსტიტუციურ, კონვენტზე, რათა განესაზღვრათ სახელმწიფო მოწყობის შემდგომი ბედი. კონსტიტუციის მიღებას თან ახლდა დრამატიზმით აღსავსე პოლიტიკური ბრძოლის ისტორია. კონვენტის მუშაობის დასრულების შემდეგ, 1787 წლის 17 სექტემბერს, როცა ცნობილი გახდა მომავალი კონსტიტუციის ტექსტი, შემოთავაზებული პროექტის საწინააღმდეგოდ დიდი დებატები გაიმართა. ამის გამო მისი შემქმნელები იძულებულნი გახდნენ მის დასაცავად გამოსულიყვნენ. ნახევარი წლის განმავლობაში ალექსანდრე ჰამილტონმა, ჯეიმს მედისონმა და ჯონ ჯეიმ დამოუკიდებელი გაზეთისათვის შექმნეს წერილების სერია, რომელიც “პუბლიუსის” ფსევდონიმით ქვეყნდებოდა და “ფედერალისტის” საერთო სათაურის ქვეშ იყო გაერთიანებული.
ამ ავტორთა უდიდესი დამსახურებაა არა მარტო ის, რომ პოლიტიკური ხელისუფლების სრულიად ახალი კონცეფცია შექმნეს, არამედ ისიც, რომ პოლიტიკური დისკურსის ახალ პრაქტიკას აყალიბებენ, რომელიც საფუძველშივე გამორიცხავს ნებისმიერი პოლიტიკური ძალადობის შესაძლებლობას.
სწორედ ეს არის ის მომენტი,  რაც ამერიკულ რევოლუციას ევროპული რევოლუციებისაგან განასხვავებს. იმ დროისათვის ნებისმიერი ევროპული რევოლუცია, რომელიც ადამიანის თავისუფლების სახელით იღვწოდა, საბოლოოდ ტირანიაში გადაგვარდა. სამწუხაროდ, განმანათლებელ ფილოსოფოსთა წყალობით, ფართოდ გავრცელდა წარმოდგენა იმის შესახებ, რომ თავისუფლება _ ეს არის ყოველგვარი გარეგანი აკრძალვებისა და შეზღუდვების მოხსნა. ეს არის შესაძლებლობა იმისა გავაკეთო ის, რაც მსურს. მაგრამ გარეგანი შეზღუდვების მოხსნა ინდივიდუალურ გულისთქმათა სრულ თვითნებობაში გარდაისახება. თუ ადამიანმა არ იცის შინაგანი თვითნებობის შეზღუდვა, მას არ შეუძლია და არ სურს გაიგოს, რა არის პასუხისმგებლობა. არაფრიდან და არავისთან დაკავშირებულ გულისთქმათა ბატონობას წარმოადგენს ჰეგელის მიერ “გონის ფენომენოლოგიაში“ გამოთქმული მოსაზრება ფრანგული რევოლუციის შესახებ, რომ “აბსოლუტური თავისუფლება, როგორც საყოველთაო ნების საკუთარ თავთან წმინდა თანასწორობა, თავის თავში შეიცავს ნეგაციას”, ე.ი. მისი რეალიზაციის მცდელობისას თავის თავს თვითონვე ანადგურებს და ამით არწმუნებს ადამიანებს მისი განუხორციელებლობის შესახებ. იაკობინური ტერორის და საშინელების შესახებ, რომელიც რევოლუციური პრაქტიკის ერთგვარ კვინტენსენციას წარმოადგენდა, ჰეგელი წერდა: “ საყოველთაო თავისუფლების ერთადერთი მოქმედება და წარმონაქმნი …  სიკვდილია და, ამასთან ერთად, სიკვდილი, რომელსაც არავითარი შინაგანი მოცულობა და შინაარსი არ გააჩნია”.
აშშ-ს დამფუძნებლები იღვწოდნენ არა მარტო იმისათვის, რომ თავი გაეთავისუფლებინათ ტირანიის საცეცებისაგან, არამედ იმისთვისაც, რომ მომავალშიც აღმოფხვრილიყო ტირანიის ნებისმიერი შესაძლებლობა. ამ მხრივ ამერიკელი ფედერალისტების გამოცდილებაც უნიკალურია. ფედერალისტების მცდელობა სწორედ იმით განსხვავდება ფრანგული რევოლუციის მესვეურების მცდელობისაგან, რომ ისინი სიტყვის არგუმენტის ძალით ცდილობენ დაარწმუნონ თავიანთი მოქალაქეები თავიანთი პოზიციების სისწორეში. ისინი სხვა არავითარ საშუალებას არ იხმობენ, გარდა სიტყვის ძალისა. არც ახალი ადამიანის შექმნის მცდელობასთან გვაქვს საქმე, რომელიც მისადაგებული იქნება რევოლუციურთეორიულ დოქტრინასთან.
ამგვარად, ამერიკელი ფედერალისტები საკუთარ თანამემამულეებს სთავაზობენ არა იდეალურუტოპისტური სახელმწიფოს შექმნის იდეას, არამედ ისეთი სახელმწიფო სისტემის შექმნას, რომელიც ხალხის კეთილდღეობას მოემსახურება.
45-ე წერილში პუბლიუსი წერს: “აბა სხვას რას მოასწავებს იმის მტკიცება, ხალხის ბედნიერება პოლიტიკური დაწესებულებების ინტერესებს უნდა შეეწიროსო? ჩვენს ოპონენტებს – ამ წვრილფეხა პოლიტიკანებს _ მინდა შევახსენო, რომ ამაოდ ეიმედებათ ჩვენი მეხსიერების დასუსტებისა. ნურას უკაცრავად, ბატონებო, კარგად გვახსოვს, რომ ყოველი პოლიტიკის უზენაესი მიზანი სხვა არაფერია, თუ არა ის კეთილდღეობა, რომელიც მან ხალხთა დიად გაერთიანებას უნდა მოუტანოს. ყოველი ხელისუფლების ღირსება სწორედ იმით იზომება, თუ რამდენად უწყობს იგი ხელს ამგვარი მიზნის განხორციელებას.”
ამგვარად, მომავალი სახელმწიფოს ძირითადი მიზანი უნდა იყოს ხალხის ინტერესებისადმი სამსახური და მისი კეთილდღეობისათვის ხელშეწყობა. აქედან გამომდინარე, თავისუფალი მმართველობა ფედერალისტების პოლიტიკური დისკურსის ძირითად მორალურ მაორგანიზებელ თემად იქცევა.
თავისუფალი მმართველობის მახასიათებლებია _ რესპუბლიკანიზმი, ძალაუფლების გადანაწილება და ფედერალიზმი. სწორედ ეს არის ის სამი ძირითადი პრინციპი, რომელმაც პოლიტიკური თავისუფლების და თავისუფალი მმართველობის განხორციელებას უნდა შეუწყოს ხელი. თავისუფალი მმართველობა, ფედერალისტების მიხედვით, გამოისახება, როგორც ყველაზე საშიში საფრთხისაგან დაცვის საშუალება _ უმრავლესობის ტირანიისა უმცირესობაზე. ამით ფედერალისტები ახალი ტიპის დისკურსულ პრაქტიკას აყალიბებენ. თავისუფალი მმართველობა ფედერალისტებისათვის წარმოადგენს სახელისუფლებო ურთიერთობის ახალი ფორმის სასაუბრო თემას. ამ აზრით თავისუფალი მმართველობა წარმოგვიდგება, როგორც ახალი ტიპის ხელისუფლების ენობრივი კონცეპტუალიზაცია, რომელიც თავისუფალია ტირანიისა და ძალადობისაგან. ფედერალისტებისათვის თავისუფალი მმართველობის ცნება ხდება რეფლექსიის ობიექტი, რაც ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან საკითხად იქცევა მათ პოლიტიკურ დისკურსში. თავისუფალი მმართველობა როგორც აბსტრაქტული აზრით, ისევე ხელისუფლების კონკრეტული წარმომადგელების მიმართაც, ხდება გააზრების, ინტერპრეტაციისა და კრიტიკის ობიექტი.
ფედერალისტები ხელისუფლების ახალ ენას აყალიბებენ. მაგრამ ფედერალისტების “ხელისუფლების ენა” არ გამოიხატება თვითნებურად, _ განხილული ფაქტებიდან შექმნას სამყაროს ენობრივი ინტერპრეტაცია და დემაგოგიის ძალით თავს მოახვიოს მსოფლმხედველობა საკუთარ თანამოქალაქეებს. “ვინც სახელებს არქმევს საგნებს, ის ეუფლებამათ”, მაგრამ ფედერალისტების მიერ სახელთა დარქმევა საგნებისადმი არ გულისხმობს პოლიტიკური ველის იმგვარი ენობრივი რეალიების შექმნას, რომელიც სიცრუესა და თანამოქალაქეთა ცნობიერების მანიპულაციას ეფუძნება. ფედერალისტების მცდელობა ერთგვარი ამხედრებაა ლოგიკურობის ტირანიისა და დემაგოგიის წინააღმდეგ.  ამ მხრივ წინა პლანზე გამოდის დემაგოგის ფიგურა, რომელიც თავისუფლებას ისეთივე საფრთხეს უქმნის, როგორც ტირანია და ძალადობა: “სახიფათო ამბიციები ხალხის უფლებებისადმი თავგამოდების მიმზიდველი ნიღბის უკან არის მიმალული და არა მათდამი თავანკარა გულმოდგინებაში, რასაც მხოლოდ იმის გამო ვერ ჰგუობენ, რომ მკაცრსა და ენერგიულ მმართველობას ესწრაფვის. ისტორია გვასწავლის, რომ პირველი უფრო უტყუარი გზაა დესპოტიზმისაკენ, ვიდრე მეორე; რომ იმ ადამიანთა უმრავლესობა, რომლებიც ფეხქვეშ თელავდნენ რესპუბლიკათა თავისუფლებებს, თავიანთ კარიერას ხალხთან პირმოთნე კურკურით იწყებდნენ. თავიდან დემაგოგობდნენ, ბოლოს კი ტირანებად იქცეოდნენ.”
ინგლისელი მოაზროვნე და პოეტი სამუელ ტეილორ კოლრიჯი წერს: სიტყვები… საგნები არ არის, ისინი ცხოველმყოფელი ძალებია, რომლის საშუალებითაც ადამიანთა ყველაზე მნიშვნელოვანი საქმეები მოქმედებაში მოდის და ადამიანურდება”. ის, ვინც ჩასწვდება სიტყვათშეთანხმების პრინციპებს, ეუფლება უნივერსუმს, რადგანაც სწორად გამოთქმულ სამყაროში უნდა არსებობდეს უკუკავშირი სიტყვასა და საქმეს შორის. ფედერალისტების მსჯელობა ერთგვარი მოლოდინია ჭეშმარიტი სიტყვის საქმედ ქცევისა. პლატონის დიალოგ “კრატილოსში” სახელთა და სიტყვათა დამფუძნებლები, იმავდროულად, სახელმწიფოს დამფუძნებლებიც არიან. მათი პოლიტიკა გაცხადებული ჭეშმარიტისიტყვის რეალიზაციის მოლოდინია. ამით ფედერალისტები  ერის მომავალი პოლიტიკური ბედის წიგნს წერენ. ზუსტად ამგვარი მცდელობა აქცევთ მათ ახალი სახელმწიფოს დამფუძნებელ მამებად
ფედერალისტის ავტორები არაერთხელ ეყრდნობიან ძველ ისტორიულ გამოცდილებებს. ახალი ტიპის თავისუფალი მმართველობის და ფედერალიზმის იდეის დასასაბუთებლად ისინი იყენებენ “პუბლიუსის” ფსევდონიმს. ეს ფსევდონიმი გაცნობიერებულად არის შერჩეული. მხედველობაშია რომის რესპუბლიკის დამაარსებელი პუბლიუს ვალერიუს პუბლიკოლა. პროფესორი თომას პანგელი წერს: “ფედერალისტურ წერილებში “პუბლიუსის” ფსევდონიმი ეპიტომიზირებას ახდენს ძველახლისას. ავტორები რომის რესპუბლიკის დამაარსებელის ძველი “სახელით” წერენ, მაგრამ ამგვარი ქმედებით უფრო მეტად ღირსეულნი, გამბედავნი და ინოვაციურები არიან ამ ტრადიციის ფარგლებში.”
პუბლიუსი არაერეთხელ მიუთითებს ანტიკური დემოკრატიების გამოცდილებებზე. თუმცა ანტიკური რესპუბლიკების სავალალო გამოცდილება ახლის დაფუძნების საწინდრად იქცევა. ფედერალისტის მე-9 ნომერში ვკითხულობთ: როცა საბერძნეთისა და იტალიის წვრილ-წვრილი რესპუბლიკების ისტორიას კითხულობ, შეძრწუნება და ზიზღი გეუფლება. ეს რა ვნებით მისცემიან ისინი განუწყვეტელ რყევებსა და გაუთავებელ რევოლუციებს; რა გამალებით ენარცხებიან ანარქიიდან ტირანიის უფსკრულში, ტირანიიდან კი _ ანარქიისაში. ….. როს დიდების სხივები წამიერად გაკვეთენ წყვდიადს, როს თვალს მოგვჭრის მათი ხანმოკლე, მაგრამ წარმავალი ბრწყინვალება, ვრწმუნდებით, თუ რაოდენ სამწუხაროა, როცა ხელისუფლების უკეთურება გზას უმრუდებს და აფერმკრთალებს იმ ნათელი ტალანტებისა და აღფრთოვანებულ ნიჭთა სიკაშკაშეს, რომელთაც დიდებით შეუმოსავთ თავიანთი სამშობლოები.”
ფედერალისტურ წერილებში პუბლიუსი მოძრაობს ძველიდან ახლისაკენ, ქმნის ნარატივებს, “ჟანრს”, რომლისაგანაც გამოწურავს რესპუბლიკურ პოლიტიკურ აზროვნებას”. ამ გზით პუბლიუსი თავის თავს წარმოადგენს “სიახლის ხელისუფლად”, რადგანაც მისი პოზიცია ასახავს “საკაცობრიო საქმეების ბუნებრივ და ნაცად მიმდინარეობებს” და რომ განიხილავს ყველა გამოცდილებას, რომელიც კი ოდესმე არსებულა. ამგვარად, კონსტიტუცია ამ “სიახლის” მანიფესტაციას წარმოადგენს, “რადგანაც ის ასახავს ხანგრძლივ ისტორიულ გამოცდილებას” და აკრიტიკებს მისი უარმყოფელების უტოპიზმს.”
ფედერალისტის ფურცლებზე მუდმივად ჩანს ანტიკური საბერძნეთი და რომი. აქცენტი კეთდება რომაული სიქველის ახლებურ გაგებაზე, რომელიც პუბლიუსის მიერ იყო შემოტანილი. სიქველის კლასიკური გაგება ოთხ პრინციპს ეყრდნობა. – სიმამაცე (უნარი ბრძოლის ველზე სიკვდილს უშიშრად გაუსწორო თვალი), ზომიერება (ხორციელ სიამოვნებათა შეზღუდვა), სამართლიანობა (კანონმორჩილება და სამშობლოსადმი სამსახური) და ცხოვრებისეული სიბრძნე (მიუსაფრებსა და სუსტებზე ზრუნვა). ფედერალისტის თანახმად, ყველა ამ თვისებით უხვად არიან დაჯილდოებულნი რესპუბლიკური მმართველობის მომხრეები. ანტიკური სიქველის რეკონსტრუირება ახალ ნიადაგზე ხდება, სადაც სიქველე და თავისუფლება ერთმანეთთან არის შერწყმული. ამგვარად, ძველ და ახალ რესპუბლიკათა დროთა შორის დისტანცია გადაილახება და აღდგება მიზეზობრივი კავშირი წარსულს, აწმყოსა და მომავალს შორის, რომელსაც საზოგადოება არსებული მდგომარეობიდან ახალი მდგომარეობისაკენ მიჰყავს. ამ ახალ მდგომარეობას ახალი კონსტიტუცია თავისუფალი მმართველობის ანუ სახალხო მმართველობის სახით ადგენს, რომელიც რესპუბლიკანიზმის იდეაში გამოიხატება.
რესპუბლიკური მმართველობის იდეა ფედერალისტების სახელისუფლებო ურთიერთობის ახალ გაგებას აყალიბებს. ხელისუფლების ახალი ფორმა ხალხისა და ხელისუფლების შეპირისპირების ჩარჩოში გაიაზრება. სახელდობრ, ხელისუფლების წყაროს ანუ ხალხის და თავად ხელისუფლების შეპირისპირება საშუალებას იძლევა გამოვლინდეს სახელისუფლებო ურთიერთობის ძირითადი მიზანი, ანუ მოქალაქეთა პოლიტიკური თავისუფლება, რომელიც საფუძვლად ედება მათ მიერ შექმნილი ტექსტების პარადიგმას და პოლიტიკურ დისკურსს. ხელისუფლება ყველა შემთხვევაში იძულებას გულისხმობს, ამიტომაც ფედერალისტების მიერ იქმნება სახელისუფლებო ურთიერთობის ახალი ენობრივი მოდელი, სადაც თავისუფლებაზე ზრუნვა არა მარტო კონცეპტუალურ ნიშანთა სისტემით არის გამოხატული, არამედ ახალი სახელისუფლებო ენის საშუალებით მისი რეალიზაციის შესაძლებლობას გულისხმობს. ამიტომაც პუბლიუსისათვის, მთავარი სიძნელე იმაში გამოიხატებოდა, რომ “მთავრობის სიმყარე და ძალა იმასთან შევაერთოთ, რასაც თავისუფლებაზე ურყევი ზრუნვა და მმართველობის რესპუბლიკური ფორმა ჰქვია”. ძალიან ძნელი იყო დაცულიყო საჭირო პროპორცია მათი ერთად შეერთებისათვის. “რესპუბლიკური თავისუფლების სული, აღნიშნავს პუბლიუსი, არამარტო იმას მოითხოვს, რომ ხელისუფლება ხალხიდან მომდინარეობდეს, არამედ იმასაც, რომ ის, ვისაც ხალხმა ნდობა გამოუცხადა, მასზე იყოს კიდეც დამოკიდებული იმ მოკლე ხნის განმავლობაში, რა ხნითაც იგი ხელისუფლებაში მოვიდა; ამ ხნის მანძილზე ნდობა უნდა იყოს არა რამდენიმე პირის ხელში, არამედ მას საკმაოდ ბევრი ადამიანი უნდა ფლობდეს. მთავრობის სიმყარე კი პირიქით, იმას მოითხოვს, რომ ის ხელი, რომელსაც ძალაუფლება უპყრია, არ შეიცვალოს და იგივე დარჩეს, რაც შეიძლება დიდი ხნის განმავლობაში”.
ფედერალისტებისათვის დამახასიათებელია ახალი დემოკრატიული რეალობის კონსტრუირება და ისტორიული რეალიების ფორმიდან პრაქტიკაში გადასვლა. “ფედერალისტში” შემოთავაზებულია დემოკრატიის ახალი თანამედროვე გაგება. პუბლიუსის თვალსაზრისით, ის, ვინც თვლიდა, რომ რესპუბლიკური მმართვლობის ფორმა მხოლოდ მცირე ტერიტორიებზე იყო შესაძლებელი, ერთმანეთში ურევდა ძველების პირდაპირ დემოკრატიასა და რესპუბლიკას. ძველ დემოკრატიებში ხალხი ერთად იკრიბებოდა და მმართველობას პირადად ახორციელებდა. ხოლო რესპუბლიკაში ქვყნის სახალხო წარმომადგენლები ერთად იყრიან თავს და მართავენ ქვეყანას. პუბლიუსის თანახმად წმინდა დემოკრატიას ერთი ძალზე დიდი ნაკლი ჰქონდა, რომელიც იმაში გამოიხატებოდა, რომ ”ჯგუფურობის უბედურებისგან თავდაცვის არანაირი საშუალება არ გააჩნდა… თითქმის ყოველთვის ისე ხდება, რომ მთელი უმრავლესობა საერთო ვნებითა და საერთო ინტერესითაა ატანილი. მმართველობის ეს ფორმა სწორედ იმით გამოირჩევა, რომ მას თანამზრახველობა და თანამონაწილეობა ახასიათებს. არაფერი რჩება ისეთი, რაც წინ აღუდგებოდა ერთი რომელიმე პიროვნების აუტანლობას და არ დაუშვებდა იმას, რომ უმრავლესობის ვნებას მსხვერპლად შესწირვოდა უმცირესობის ინტერესები. ასეთ დემოკრატიებს არაფერი მოაქვთ, გარდა არეულობისა და ურთიერთქიშპობისა. ისინი ვერც პიროვნულ უსაფრთხოებას უზრუნველყოფენ და ვერც საკუთრების უფლებას”. ხოლო რაც შეეხება სახალხო წარმომადგენლობის იდეას, იგი მჭიდროდ უკავშირდება თავისუფლების ყველაზე სიღრმისეულ განზომილებას. სახალხო წარმომადგენლის არჩევის აქტში ინდივიდი რეალიზებას ახდენს თავისი შინაგანი დამოუკიდებლობისას ყოველ ადრე მოძიებულ ერთობებთან მიმართებებში (კორპორაცია, ამქარი, ჯგუფი, სამეზობლო და ა.შ.). სახალხო წარმომადგენლის არჩევისას ყოველი ინდივიდი ხმას აძლევს რაღაც საკუთარს, პირადს და, ამასთან ერთად, ისეთ პირადულს, რომელსაც იგი ადრე არ აცნობიერებდა და, შესაძლოა, სხვაგვარად ის არც კი გააცნობიეროს. ამ აზრით სახალხო წარმომადგენლის არჩევა ემსახურება ხალხის მასის პერსონალიზაციას. სახალხო წარმომადგენლის არჩევა იმავდროულად წარმოადგენს საკუთარი თავისადმი ხმის მიცემის არჩევანს, ე.ი. საკუთარის, მდგარდის და მყარი ინტერესის არჩევას. ამიტომაც ფედერალისტების თვალსაზრისით: დემოკრატია და რესპუბლიკა ორი რამით განსხვავდება ერთმანეთისგან. ჯერ ერთი, მრავალრიცხოვანი მოქალაქეები შედარებით მცირერიცხოვან წარმომადგენლებს ირჩევენ, რომლებსაც გადააბარებენ თავიანთი უფლებების მნიშვნელოვან ნაწილს.
მეორეც, პირდაპირი დემოკრატიისგან განსხვავებით, რესპუბლიკურ მმართველობაში უფრო მეტი ადამიანი მონაწილეობს და იგი უფრო ვრცელ ტერიტორიაზე ვრცელდება”.
რა თქმა უნდა, არა ყველა წარმომადგენლობითი მმართველობა წარმოადგენს დემოკრატიულს. ვითარება მწვავდება იქ, სადაც ხელისუფლება ადამიანებზე ტოტალურ ხასიათს იძენს, რომელიც არ ტოვებს ადგილს თავისუფალი მოქმედებისა და აზროვნებისათვის. ჰანნა არენდტი აღნიშნავს:” არასაკმარისია იმის თქმა, რომ ხელისუფლება და ძალადობა არ არიან ერთი და იგივე. ძალადობა და იძულება ერთმანეთისადმი დაპირისპირებულია; როცა ერთი აბსოლუტურად მართავს, მეორე არ არსებობს. ძალადობა მაშინ ვლინდება, როცა ხელისუფლებას საფრთხე ექმნება, მაგრამ თუ თავის ნებაზე მიუშვებთ მას, ის ხელისუფლებაში გაუჩინარდება”.

ამ პირობებში ხალხისაგან გაუცხოებული ხელისუფლება თავის უკიდურეს ზღვარს აღწევს. ხელისუფლება თავის გაუცხოებულ ფორმაში არა ადამიანური თავისუფლების დამცველად გვევლინება, არამედ ადამიანებზე ძალადობის ინსტრუმენტად, ყველა შესაძლო საშუალებებით მათი დამორჩილების მექანიზმად. ხელისუფლებას და მორჩილებას გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს ნებისმიერ საზოგადოებრივ წესრიგში და თუ გაურკვეველია, ვინ გასცემს ბრძანებას და ვინ ემორჩილება, და რა გზით ხორციელდება ეს ვითარება, მდგომარეობა ძალზე რთულდება. ამიტომაც პუბლიუსი რესპუბლიკური მმართველობის შემდეგ განსაზღვრებას იძლევა: რესპუბლიკა მმართველობის ისეთი ფორმისთვის უნდა გვეწოდებინა ან, სულ ცოტა, შეიძლებოდა, გვეწოდებინა, – რომელსაც მთელი თავისი ძალაუფლება – პირდაპირ თუ არაპირდაპირ – მთელი ხალხიდან გამოჰყავს და მას  იმ პირთა მეშვეობით ახორციელებს, რომლებიც თანამდებობებზე ხალხის სურვილისამებრ გარკვეული ვადით, ანდა – უმწიკვლო ქცევის  შემთხვევაში – უვადოდ ინიშნებიან. აუცილებელია, რომ მმართველობის ასეთი ფორმა საზოგადოების უდიდესი უმრავლესობიდან მომდინარეობდეს და არა მისი უმნიშვნელო ნაწილიდან თუ პრივილიგირებული კლასიდან; წინააღმდეგ შემთხვევაში ერთი მუჭა ტირანული არისტოკრატები, რომლებიც ხალხის ჩაგვრას უფლებამოსილებათა დელეგირების მეშვეობით ახორციელებენ, შეძლებდნენ იმას, რომ რესპუბლიკის საპატიო წოდებას წაპოტინებოდნენ და მიეტაცებინათ კიდეც იგი.”

პუბლიუსი აღნიშნავს, რომ თავისუფლებას, შესაძლოა, საფრთხეს უქმნიდეს თავისუფლებისვე ბოროტად გამოყენება და მას ხიფათი არ ემუქრება მხოლოდ მაშინ, როცა ძალაუფლებას იყენებენ ბოროტად. ხოლო ქვეყანა “უფრო მეორე ტიპის ხიფათს უნდა უფრთხოდეს”. პუბლიუსი მიუთითებს რესპუბლიკური მმართველობის ყველაზე დაუძინებელ მტრებზე – შეთქმულებები, ინტრიგები, კორუფცია, რომელსაც ყველანაირი შესაძლო ზღუდეები უნდა აღემართოს წინ. პუბლიუსის თანახამად, ამ ბოროტების ძირითადი სათავე უცხო სახელმწიფოთა ყოვლად გაუმართლებელი  სურვილი იყო ქვეყნის მმართველებზე მოეხდინა ზეგავლენა. ეს რომ არ მომხდარიყო, კონვენტმა უსაფრთხოების მთელი რიგი ზომები მიიღო, რომელიც კონსტიტუციაში შევიდა. 
კონსტიტუციის პროექტი, რომელსაც ფედერალისტები იცავდნენ, ერთმნიშვნელოვნად გულისხმობდა ხელისუფლების დანაწილებას მონტესკიეს მიერ შემოთავაზებული სქემის მიხედვით. ფედერალისტებმა წარმოდგენილი სქემა უფრო გააღრმავეს და პოლიტიკური ხელისუფლების ორგანიზაციის ეფექტურ ინსტრუმენტად აქციეს. ძირითადი მომენტი ხელისუფლების დანაწილებისა ეს იყო ხელისუფლების შესაძლო ავტორიტარიზმში გადაგვარებისა და ტირანიისაგან თავის აცილება და თავისუფალი მმართველობის დადგომა, სადაც რესპუბლიკანიზმი, ფედერალიზმი და ძალაუფლების გადანაწილება მისი რეალიზაციის საშუალებაა. ამიტომ, ფედერალისტების აზრით, უნდა მოხდეს ხელისუფლების შეზღუდვა მისი დაყოფის გზით. “უპრიანია, ერთმანეთისგან გაიმიჯნოს საკანონმდებლო, აღმასრულებელი და სასამართლო ხელისუფლება; უპრიანია, ისინი ერთმანეთისგან განკერძოებულად მოქმედებდნენ, რამდენადაც ამისშესაძლებლობას თავისუფალი მართვის სისტემის ბუნება იძლევა; რამდენადაც ეს თანამიმდევრულობათა იმ ძაფებსშეესაბამება, რომელნიც ერთ ქსოვილად კრავენ მთელს კონსტიტუციას, რისი წყალობითაც იგი ერთიანობისა დამეგობრულობის ერთ ურღვევ კავშირად გვევლინება.”.
ფედერალისტების პოლიტიკურ დისკურსში თავისუფალი მმართველობა საბაზისო ინტენცია ხდება. ამ საბაზისო ინტენციის მიზნის განხორციელებისათვის, ფედერალისტების თანახმად, უნდა მოხდეს ხელისუფლების შესაძლო თვითნებობისადმი ზღვრის დადება. ამგვარ მექანიზმს წარმოადგენს ხელისუფლების ზოგადი შეზღუდვების მექანიზმი, რათა საზოგადოება დაცული იყოს ხელისუფლების ძალმომრეობისაგან: ურთიერთგაწონასწორებისა და ურთიერთკონტროლის მექანიზმი, სახელმწიფო მექანიზმის ჰორიზონტალურ და ვერტიკალურ ნაწილებს შორის გაყოფა, რომელიც უზრუნველყოფს ქვეყნის ტერიტორიული მოწყობის მდგრადობას.
აქედან გამომდინარეობს ფედერალისტების თავისუფალი მმართველობის დისკურსის ძირითადი მაორგანიზებელი თემები: მოქალაქეთა ცხოვრების ხარისხი, მათი უსაფრთხოება, თავისუფლება და საკუთრება. იმის გამო, რომ ფედერალისტების დისკურსში ხელისუფლების ფენომენი ძალზე მჭიდროდ არის დაკავშირებული იძულებასა და ძალადობასთან, ხელისუფლება ფედერალისტების მიერ ყველა შემთხვევაში განიხილება, როგორც შესაძლებლობა, თავისი ნება მოახვიოს სხვებს, მიუხედავად წინააღმდეგობისა. ამიტომაც, პირველ რიგში, სახელმწიფო ხელისუფლების საზომი უნდა იყოს მოქალაქეთა ცხოვრების ხარისხი, მათი უსაფრთხოება, საკუთრება და თავისუფლება. მეორე: სახელმწიფო ორგანოების ფორმირებისას გათვალისწინებული უნდა იქნეს ადამიანური ბუნების ნაკლოვანება: “პატივმოყვარეობას პატივმოყვარეობა უნდა დაუპირისპირდეს. ერთმანეთს უნდა შეერწყას ადამიანური ინტერესი და თანამდებობრივი უფლებამოსილება. შეიძლება, ადამიანის ჭეშმარიტი ბუნება სწორედ იმაში გამოიხატება, რომ მისთვის ხელისუფლების გაკონტროლების ამგვარი მექანიზმია აუცილებელი. მაგრამ რა არის ხელისუფლება თუ არა ანარეკლი ადამიანური ბუნებისა? ადამიანები რომ ანგელოზები ყოფილიყვნენ, ხელისუფლება საჭირო არ იქნებოდა. ხელისუფლებაში რომ ანგელოზები ყოფილიყვნენ, არც მისი  შინაგანი კონტროლი იქნებოდა აუცილებელი და არც გარეგანი. როცა ისეთ სახელისუფლებო სისტემას ვაყალიბებთ, რომელიც ადამიანის მიერ ადამიანის მართვაზეა გამიზნული, მთავარი სიძნელე შემდეგი რამაა: ჯერ ერთი, მმართველს უნდა შეუქმნა საიმისო პირობები, რომ აკონტროლოს ის, ვისი მართვაც ევალება; და მეორეც, იგი უნდა აიძულო, რათა საკუთარი თავი გააკონტროლოს. ხელისუფლების უპირველესი მაკონტროლებელი, რა თქმა უნდა, ხალხია. მაგრამ გამოცდილება კარნახობს კაცობრიობას, რომ აუცილებელია სიფრთხილის დამატებითი ზომების მიღება”.
ადამიანი ისე უნდა იყოს გაგებული, როგორიც ის არის: მისი ნაკლოვანი და დადებითი მხარეებით. ადამიანს ბუნებრივად გააჩნია თავისუფლებისადმი მისწრაფება, ასევე ბუნებრივია მისი ლტოლვა ხორციელისადმი და თავის გულისთქმისადმი მიდევნება. “პუბლიუსი” თომას ჰობსის შეხედულებას იზიარებს, რომ ადამიანი რეალურად და პოტენციურად ბოროტების მქმნელია, ამიტომაც საჭიროა მისი ვნებებისა და სიხარბის ალაგმვა. ადამიანური ბუნების ცოდვისეულობის თეზისიდან გამომდინარეობდა, რომ ადამიანები ერთმანეთთან მუდმივი ბრძოლის მდგომარეობაში იმყოფებიან, რათა თავიანთი ეგოისტური ზრახვები განახორციელონ. თუმცა ფედერალისტების დისკურსის ფარულ პლასტებში ეს აზრი სხვაგვარ გამოხატულებას პოულობს. არსებობს ადამიანის დანიშნულება. მისი არსებობის ერთადერთი სწორი გზა არჩევანია კეთილსა და ბოროტს შორის. ეს გზა არის  გზა სიკეთის ძიებისა. სიკეთის გზით სიარულით ადამიანი ნამდვილ ცხოვრებას მოიპოვებს როგორც სამოქალაქო, ისე პოლიტიკურ განზომილებაში. თუ არ არსებობს ნამდვილი ცხოვრება, მაშინ პოლიტიკური ცხოვრების ყველა ხერხი თანაბარფასეულია, ე.ი. არ აქვს მნიშვნელობა, რა არჩევანს ვაკეთებთ მიზნის მისაღწევად. მაშინ მხოლოდ ის რჩება განვასხვაოთ, რა არის კანონით, საზოგადოებრივი თვალსაზრისით, ტრადიციით დაშვებული და დასჯადი. ამგვარი დადგენილებანი ძალზე პირობითია და ცვალებადი. მაგრამ განსხვავებას კეთილსა და ბოროტს, სამართლიანსა და უსამართლოს შორის უფრო ფუნდამენტური ხასაითი აქვსა, ვიდრე ადამიანური შეფასებები და თვალსაზრისებია. ფედერალისტების მორალურ ღირებულებებს ონტოთეოლოგიური საფუძვლები გააჩნია. მას ფესვები საგანთა ბუნების წესრიგში აქვს გადგმული, ბიბლიურ ონტოთეოლოგიურ კოსმოგენეზისში, რომელმაც წარმოქმნა ადამიანი და დაუდგინა ის საზღვრები, რომელშიც მას შეუძლია იცხოვროს. არსებობენ ადამიანური მოდგმის ბუნებრივი კანონები. ადამიანი ბუნების შვილია და არ შეიძლება მისი არსობრივი განზომილება არ იქნეს გათვალისწინებული. “ის ანგელოზი არ არის”, ის ხორციელი არსებაა თავისი ვნებებით და ლტოლვებით. მაგრამ ამასვე უპირისპირდება ადამიანის, როგორც ღვთის ქმნილების, განზომილება, რომელსაც თავისუფალი ნება აქვს და უნარი არჩევანისა კეთილსა და ბოროტს შორის. ამ აზრით არსებობს საზღაური ბოროტებისათვის და ჯილდო სიკეთისათვის, როგორც თეოლოგიურ პლასტში, ისევე სამოქალაქო სივრცეში. სამოქალაქო სივრცეში ადამიანის არსობრივი ძალები საგნობრივ და ხორციელ განზომილებაში მოგვეცემა. ამ სივრცის, საგნობრიობისა და ხორციელის არასულიერი დემიურგი, უფრო მაღალ და მაღალ მოთხოვნილებებს უყენებს ადამიანს, რომელიც მან უნდა დაიკმაყოფილოს და ის ამით არსებითად მის ტყვედ იქცევა. აქიდან გამომდინარე, ფედერალისტების მცდელობა, ადამიანის დადებითი და ნაკლოვანი მხარეების გათვალისწინებით, სამოქალაქო სივრცის პოლიტიკური მოწესრიგების მცდელობაა.
პუბლიუსის თვალსაზრისით, გასიგრძეგანებული უნდა იყოს “თვითშენახვის დიადი პრინციპი”, “ასევე – ბუნებისა და ღმერთის უდიადესი კანონი”, “რომელიც ღაღადებს: საზოგადოების უსაფრთხოება და ბედნიერება ყველა პოლიტიკური დაწესებულების მიზანია, რომელსაც მსხვერპლად უნდა ეწირებოდნენ კიდეც ისინი.” ახალი მმართველობის სისტემის შექმნისას გათვალისწინებული უნდა იყოს ადამიანის ნაკლოვანი ბუნება. მიუხედავად ამისა, “რასაკვირველია, არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ვერაფრით მოაღორებენ და უარს ვერ ათქმევინებენ თავიანთი მოვალეობის შესრულებაზე. მაგრამ სულის ამგვარი სიმტკიცე მხოლოდ მცირედთა ხვედრია”.  ნებისმიერი კეთილშობილი მიზნის განხორციელებისას საშუალებებიც იმდაგვარივე უნდა იყოს, როგორიც მიზნებია. ფედერალისტების მიზანი კეთილშობილია: თავისუფალი მართვისა და ადამიანის პოლიტიკური თავისუფლების განხორციელება. მაგრამ ეს მიზნები ადამიანმა უნდა განახორციელოს. ადამიანი ადამიანია და მას შეუძლია დაარღვიოს კანონი საკუთარი სარგებლიდან გამომდინარე. უფრო მეტიც, მოიძიებიან ადამიანები, რომლებიც კანონს ბოროტი განზრახვით დაარღვევენ. მით უმეტეს მაშინ, როცა საზოგადოება კორუმპირებულია და გახლეჩილია სხვადასხვა ჯგუფებად. მაშინ  “არ უნდა იყოს საკამათო, თუკი მიჩნეულია, რომ გასამრჯელოს მიღების სურვილი ადამიანური ქცევის ერთ-ერთი ყველაზე მძლავრი მოტივთაგანია; ხალხისადმი ერთგულება კი ყველაზე საიმედოდ მაშინ არის უზრუნველყოფილი, როცა თანამდებობის პირის ადამიანური ინტერესი და მისი თანამდებობრივი მოვალეობა ერთმანეთს ემთხვევა. დიდების სიყვარული სწორედ ის ვნებაა, რომელიც ყველაზე კეთილშობილ ადამიანებსაც კი მნიშვნელოვან და ძნელ წამოწყებათა ხორცშესასხმელად აღძრავს. ამიტომაც, პუბლიუსის თვალსაზრისით, “ყოველი პოლიტიკური კონსტიტუციის უპირველესი მიზანი არის ან უნდა იყოს ის, რომ მმართველებად სათანადო თვისებების მქონე ხალხი მიიზიდოს. ხელისუფლებაში უნდა იყვნენ ბრძენი და სიქველით გამორჩეული ადამიანები, რომლებმაც კარგად იციან, თუ რა არის საზოგადო სიკეთე და არაფერს დაიშურებენ მის მისაღწევად. მეორე მხრივ, პოლიტიკური კონსტიტუცია უნდა ითვალისწინებდეს სიფრთხილის ყველა ზომას, რათა ამ ადამიანებმა თავიანთი სიქველე მთელი იმ ხნის მანძილზე შეინარჩუნონ, ვიდრე ისინი მათდამი დაკისრებულ მოვალეობას ასრულებენ.
მაშასადამე, სახელმწიფო მოხელის პირადი ინტერესები დაკავშირებული უნდა იყოს საზოგადოების ინტერესებთან. “ყოველი  სწრაფვა, რომელიც ადამიანს ამოძრავებს, თავისთავად ნაკლოვანია; ამიტომ იგი ცდილობს, მათი ამგვარი ნაკლი საპირისპირო და მოქიშპე ინტერესებით შეავსოს.  ყველაზე აშკარად ეს პოლიტიკა ხელისუფლების ქვედა საფეხურებზე მჟაღავნდება, სადაც იგი ერთ მთავარ მიზანს ესწრაფვის: თანამდებობები იმგვარად იქნენ დაყოფილნი და მოწყობილნი, რომ ერთი თანამდებობრივი უფლებამოსილება მეორეს ზღუდავდეს; ადამიანის კერძო ინტერესი, მის საზოგადოებრივ უფლებამოსილებათა მცველად გვევლინებოდეს. მაგრამ ისიც არანაკლებ აუცილებელია, რომ ძალაუფლება ხელისუფლების უმაღლეს დონეზეც ამგვარად იყოს განაწილებული”. გარდა ამისა, პირადი მოტივები დაკავშირებული და გაძლირერებული უნდა იქნეს კონსტიტუციური უფლებებით: “ორი ყველაზე საიმედო საშუალება არსებობს, რაც თავიდან აგვაშორებდა იმას, რომ მთელ ძალაუფლებას თანდათანობით მოეყარა თავი ერთ რომელიმე დეპარტამენტში; ერთი მხრივ, აუცილებელია სათანადო კონსტიტუციური უფლებამოსილება მივანიჭოთ მათ, ვინც ამა თუ იმ დეპარტამენტს მართავს; მეორე მხრივ კი, აუცილებელია ის, რომ მათ პირადი მიზეზები ჰქონდეთ საიმისოდ, რათა წინ აღუდგნენ სხვა დეპარტამენტთა წევრების მიერ მათ უფლებამოსილებებში შეჭრის მცდელობას”.
ხელისუფლების ორგანოების ფორმირება და თანამდებობებზე დანიშვნა თავისუფალი უნდა იყოს გარეშე ძალების გავლენისაგან და ხალხის მიერ უნდა კონტროლდებოდეს: “საყოველთაოდაა აღიარებული ის, რომ თავისუფლების შესანარჩუნებლად აუცილებელია, ხელისუფლება გაიმიჯნოს და რამდენიმე ნაწილად დაიყოს. მაგრამ, ისიც ნათელია, რომ საამისოდ თითოეულ სახელისუფლებო დეპარტამენტს თავისი საკუთარი ნება უნდა ჰქონდეს; თითოეული მათგანი ისე უნდა იყოს აგებული, რომ ერთ დეპარტამენტს რაც შეიძლება ნაკლები შეხება ჰქონდეს მეორე დეპარტამენტის საკადრო პოლიტიკასთან. იმისთვის, რათა განუხრელად იქნეს დაცული ეს პრინციპი, აუცილებელია როგორც საკანონმდებლო, ისე აღმასრულებელ და სასამართლო უწყებების უმაღლეს თანამდებობის პირთა უფლებამოსილება ერთი და იმავე წყაროდან მომდინარეობდეს; უფლებამოსილებათა ამგვარი წყარო კი მხოლოდ ხალხია. ამასთანავე ისიც აუცილებელია, რომ იმ არხებს, რითაც ამგვარი ძალაუფლება მოედინება, ერთმანეთთან შეხება არ ჰქონდეთ”.
პუბლიუსი თვლის, რომ საზოგადოება ყოველთვის იყო დაყოფილი “ფრაქციებად”, ე.ი. ჯგუფებად, რომლებიც თავის სპეციფიკურ ინტერესებს იცავდნენ. ეს არის ის მომენტი, რომელიც ყველაზე მეტად უშლის ხელს თავისუფალი მმართველობის განხორციელებას. თუ ეს ასეა, მაშინ როგორ შეიძლება დაძლეული იყოს ჯგუფურობის ნაკლოვანი სულისკვეთება. ჰამილტონი ვარაუდობდა, რომ ძლიერი რესპუბლიკური მმართველობა, რომელსაც ძლიერი იმუნიტეტი გააჩნია, არამდგრად ადამიანურ ვნებებთან მიმართებაში შეძლებს ფრაქციულობის სული თავის კონტროლქვეშ მოაქციოს და აღკვეთოს მოსალოდნელი უწესრიგობანი. მედისონი კი ფიქრობდა, რომ ერთადერთი გზა, რათა აღკვეთილი იქნეს ფრაქციულობის სული, საჭიროა, რათა, ერთი მხრივ, ისინი პირდაპირ და აშკარად იყვნენ ცნობილი, და მეორე მხრივ, გათვალისწინებული უნდა იყოს მათი კანონიერი ინტერესები. იმდენად, რამდენადაც როცა ნებისმიერ ჯგუფს ენიჭება ისეთივე კანონიერი უფლებები როგორც სხვას, საზოგადოების უსაფრთხოების გარანტიად იქცევა მისი მრავალფეროვნება. ე.ი. რაც უფრო მეტი ჯგუფები არსებობს საზოგადოებაში, მით უფრო ძნელია მისი ერთ დიდ ჯგუფად გაერთიანება, რომელმაც შეიძლება საფრთხე შეუქმნას საზოგადოების უშიშროებას. ამგვარად, საზოგადოების მართვამ უნდა უზრუნველყოს ყველა სოციალური ჯგუფის უფლებების თანაბარი დაცვა. ეს უკანასკნელი ერთგვარი სამკურნალო საშუალებაა უმრავლესობის ტირანიის წინააღმდეგ. ამიტომ სახელმწიფო ხელისუფლებისა და საზოგადოების ამოცანას წარმოადგენს პოლიტიკური და რელიგიური მრავალფეროვნების უზრუნველყოფა, რადგან “მართვის რესპუბლიკურ სისტემაში ძალზე დიდი მნიშვნელობა აქვს არა მარტო  იმას, რომ საზოგადოება დაცული იქნეს მმართველთა მხრივ ჩაგვრისგან, არამედ იმასაც, რომ საზოგადოების ერთ ნაწილს საფრთხეს არ უქადდეს მისი მეორე ნაწილის უსამართლობა. ბუნებრივია, რომ მოქალაქეთა სხვადასხვა ფენას ერთმანეთისგან განსხვავებული ინტერესები ჰქონდეთ. მაგრამ თუ უმრავლესობა ერთი ინტერესით გაერთიანდება, უმცირესობის უფლებებს საფრთხე შეექმნება. ორი საშუალება არსებობს ამ ბოროტების წინააღმდეგ ბრძოლისა; ჯერ ერთი, საზოგადოებაში შეიძლება ჩამოყალიბდეს ისეთი ნება, რომელიც უმრავლესობაზე, ანუ თვითონ საზოგადოებაზე არ იქნება დამოკიდებული. მეორეც, საზოგადოება იმგვარად უნდა მოეწყოს, რომ იგი ყველა ჯურის ადამიანს მოიცავდეს, რაც მთლიანად თუ ვერ აღმოფხვრის უსამართლო უმრავლესობის ჩამოყალიბების შესაძლებლობას, ნაკლებად მოსალოდნელს მაინც გახდის მას”.
ხელისუფლების შეზღუდვის მეორე დონე, რომელმაც თავისუფალი მმართველობის განხორციელებას უნდა შუწყოს ხელი, წარმოდგენილია ურთიერთკონტროლისა და ურთიერთგაწონასწორების მექანიზმში. ამ სისიტემის სტრუქტურა გულისხმობს ხელისუფლების ყველა შტოების მიერ განხორციელებულ კონსტიტუციური ურთიერთკონტროლის სისტემას. ფედერალისტების თანახმად, კონსტიტუცია უნდა იქცეს მომავალი სახელმწიფოს პოლტიკური სისტემის ფუნდამენტად. კონსტიტუციური ნორმები უნდა განსაზღვრავდეს ხელისუფლების ორგანოების და თანამდებობის პირების უფლებამოსილებების და კომპეტენციის საზღვრებს, ასევე ხალხის სუვერენულ უფლებას ხელისუფლების უზენაესობაზე. ”მართალია, შესიტყვებებს იწვევს ის, რომ ხალხს როგორც საბოლოო ინსტანციას, შემთხვევიდანშემთხვევამდე მიმართავენ, მაგრამ თუ ამ საშუალებას გარკვეული პერიოდულობით გამოვიყენებთ, მაშინ იგი მართებული და ადეკვატური ზომა იქნება; ზომა, რომელიც კონსტიტუციის დაცვისა და მის დარღვევათა გამოსწორებისშესაძლებლობას მოგვცემს.” ეს პრინციპი ვრცელდება ხელისუფლების ყველა წარმომადგენელზე გამონაკლისის გარეშე. ამიტომაც კონსტიტუცია ისე უნდა იყოს შედგენილი, რომ იგი იყოს ერთადერთი სამკურნალო საშუალება ყველა პოლიტიკური ავადმყოფობისათვის, რომელიც დამახასიათებელი არის სახელმწიფოსათვის, როგორც ერთიანი პოლიტიკური სხეულისათვის.
მნიშვნელოვან ელემენტს წარმოადგენს ორპალატიანი მმართველობის თეორია ურთიერთკონტროლისა და ურთიერთგაწონასწორების მექანიზმში, რომლის უმნიშვნელოვანეს თეზისს წარმოადგენს საკანონმდებლო ხელისუფლების შეზღუდვა. “ყველა ძალაუფლება საკანონმდებლო კრების მოღვაწეობის ნაყოფია, არ აქვს მნიშვნელობა იგი საკანონმდებლო ძალაუფლებაა, აღმასრულებელი თუ სასამართლო; როცა ძალაუფლების სამივე სახეობა ერთ ხელში იყრის თავს, ჩვენ წინაშეა დესპოტური მმართველობის კლასიკური ნიმუში. ვერაფერი ნუგეშია ის, რომ ამგვარ ძალაუფლებას ბევრი პირი ახორციელებს და იგი ერთი ადამიანის ხელში არ არის თავმოყრილი; რა მნიშვნელობა აქვს, ხალხს ერთი ტირანი უშრობს სისხლს თუ 173 დესპოტი… ისიც ვერაფერი შვებაა, რომ ხელისუფლებას ხალხი ირჩევს. არც ერთ ჩვენგანს არჩევითი დესპოტიზმის გულისთვის არ უბრძოლია. თითოეული ჩვენგანი მმართველობის ისეთი სისტემისთვის იბრძოდა, რომელიც თავისუფალ პრინციპებს ემყარება; მაგრამ თავისუფლება თავისუფლებადვე დარჩება თუ ხელისუფლება სხვადასხვა სამთავრობო უწყებას შორის გადანაწილებული და გაწონასწორებული არ იქნა: სწორედ ეს იქნება საწინდარი იმისა, რომ თითოეული მათგანი მხოლოდ მისთვის მიჩენილ საზღვრებში ჩაეტიოს; და თუკი იგი გადაამეტებს თავის კომპეტენციას, ხელისუფლების სხვა უწყებები მას აუცილებლად შეაყენებენ და შეაკავებენ.”
ხელისუფლების ერთ შტოში სახიფათო კონცენტრაციის თავიდან ასაცილებლად შემოთავაზებული იყო საკანონმდებლო ორგანო რამდენიმე ნაწილად დაშლილიყო. პრაქტიკულად შემოთავაზებული იყო ორპალატიანი პარლამენტის შექმნის იდეა. “მართვის რესპუბლიკური სისტემის პირობებში ამ მხრივ უპირატესობას საკანონმდებლო ხელისუფლება ფლობს. ამგვარი უფლებამოსილების გასაბათილებლად აუცილებელია იგი სხვადასხვა განშტოებად დაიყოს; თითოეულ მათგანს საფუძვლად უნდა დაედოს არჩევისა და მოღვაწეობის განსხვავებული პრინციპები; ისინი რაც შეიძლება ნაკლებად უნდა იყვნენ ერთმანეთთან დაკავშირებულნი, რამდენადაც ამის შესაძლებლობას იძლევა მათი მონათესავე კონსტიტუციური ფუნქციები და საერთო დამოკიდებულება საზოგადოებაზე. მაგრამ, შესაძლოა, სიფრთხილის სხვა ზომების აუცილებლობაც წამოიჭრას, რომელთა მიზანი, ასევე, იქნებოდა ის, რომ ხელისუფლების ერთი რომელიმე შტოს უფლებამოსილება დანარჩენი შტოების მიერ მათი ხელყოფისგან დაეცვა. ასე რომ, ერთი მხრივ,  საკანონმდებლო ხელისუფლება მისი მეტისმეტი სიძლიერიდან გამომდინარე, დასუსტებას საჭიროებს და, ამ მიზნით, მისი დაყოფაა აუცილებელი.”
აუცილებელია ხაზი გაუსვათ განსხვავებას “სხვადასხვა შტოებსა” და “ორ პალატას” შორის. ფედერალისტები თითქოს სპეციალურად ხაზს უსვამენ ხელისუფლებათა განშტოებების საკუთარი ნების ქონებაზე, რაც ხელისუფლებათა ამ ორგანოებს დამოკიდებელ სუბიექტებად აქცევს სხვა ხელისუფლების ორგანოებთან მიმართებაში. შესაბამისად ამისა, ხელისუფლების დანაწილება მოითხოვს სახელისუფლებო უფლებამოსილებათა გადანაწილებას არა ადამიანთა რამდენიმე ჯგუფზე, არამედ სხვადასხვა ჯგუფებს შორის, რომელთაც სხვადასხვა ინტერესები და მოტივაციები გააჩნიათ. მხოლოდ ამ საფუძველზე შეიძლება სახელმწიფო აპარატის ელემენტებმა ეფექტურად შეძლონ ერთმანეთის ურთიერთშეკავება.
მესამე ელემენტი, რომელიც ხელს უწყობს თავისუფალი მმართველობის განხორციელებას, არის სახელმწიფოს ფედერაციული მოწყობა. ამერიკული ფედერალიზმის იდეას საფუძვლად უდევს ურთიერთგაწონასწორებისა და ურთიერთშეზღუდვის მექანიზმი.  “განუყოფელ რესპუბლიკაში ძალაუფლებას – რომელიც მას ხალხმა გადასცა, _ ერთიანი ხელისუფლება ახორციელებს. უზურპაციისგან თავდაცვის ზომად კი ის გვევლინება, რომ ხელისუფლება რამდენიმე განკერძოებულ და განმხოლოებულ დეპარტამენტად არის დაყოფილი. რაც შეეხება შედგენილ რესპუბლიკას, რომელსაც შეერთებული შტატები განასახიერებს, მასში ხალხის მიერ მინიჭებული ძალაუფლება ჯერ ორ, ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებულ მთავრობას შორის ნაწილდება, შემდეგ კი ძალაუფლების იმ ნაწილს, რომელიც წილად ხვდა თითოეულ მათგანს, ერთმანეთს შორის იყოფენ განკერძოებული და განმხოლოებული დეპარტამენტები. ასე რომ, ხალხის უფლებები ორკეცი უსაფრთხობითაა დაცული. ეს ის ვითარებაა, როცა ორი სხვადასხვა მთავრობა ერთმანეთსაც აკონტროლებს და თავის თავსაც.”
ფედერალური ხელისუფლების შტატების საშინაო საქმეებში ჩარევა შეიძლებოდა განხორციელებულიყო აშშ კონსტიტუციის საფუძველზე საკუთარი კომპეტენციის ფარგლებში. შტატები უნდა ფლობდნენ მნიშვნელოვან შინაგან თავისუფლებას და დამფუძნებელ ხელისუფლებას. “ერთადერთი, რაც აკრძალულია, არის ის რომ რესპუბლიკური ფორმის მაგივრად ანტირესპუბლიკური კონსტიტუციები შემოიღონ; ამგვარი აკრძალვის გამო, ვეჭვობ, რომელიმე შტატმა დაიჩივლოს.”
ფედერაციული მმართველობა გარანტი უნდა ყოფილიყო ლოკალური კონფლიქტებისა და კრიზისების თავიდან ასაცილებლად”, იმის გასარკვევად, თუ ორ დაპირისპირებულ მხარეს შორის, რომლებსაც ერთმანეთზე იარაღი შეუმართავთ და ქვეყნის ნაკუწებად ქცევას ლამობენ, _ ვის მხარეს არის სამართალი. განა არსებობს უფრო კარგი შუამავალი, ვიდრე კონფედერაციული შტატების წარმომადგენელნი, რომელთაც ადგილობრივი ხანძრის ალები არ მოდებია? მათში ხომ ერთმანეთთან იქნება შერწყმული მოსამართლის მიუკერძოებლობა და მეგობრული სიყვარული. უდიდესი ბედნიერება იქნებოდა, თუ ამგვარ საშუალებას თავიანთი სიძაბუნის სამკურნალოდ მსოფლიოს ყველა მთავრობა გამოიყენებდა, თუკი ამგვარი პროექტი ქმედითად განხორციელდებოდა იმ მიზნით, რომ კაცობრიობას საყოველთაო მშვიდობა მოეპოვებინა.”
 
დაბოლოს, თავისუფლების იდეა ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი რუდიმენტული Aძალაა. მაგრამ ადამიანური თავისუფლება არ არსებობს მისი რეალიზების სივრცის გარეშე, ანუ პოლიტიკური ცხოვრების სამყაროს  გარეშე. როცა თავისუფლების იდეა მატერიალურ ძალად იქცევა. და თუ მისი რეალიზება სწორი გზით არ ხდება, ანუ პოლიტიკური პასუხისმგებლობის გააზრებათა ველში არ ჯდება, მას მილიონობით ადამიანის ცნობიერების და ცხოვრების  დამახინჯება შეუძლია; რასაც აუცილებლად მოჰყვება სახელისუფლებო ურთიერთობათა დეფორმაცია და გაუკუღმართება. ხელისუფლებამ ამ შემთხვევაში შეიძლება დაასაჭურისოს თავისუფლების იდეა; და ეს იდეა ადამიანის ბიოლოგიური თვითგადარჩენის ელემენტარული პირობებით ჩაანაცვლოს და აიძულოს, თავად დემოკრატიისა და თავისუფლების იდეა მმართველი ჯგუფების ამბიციების  მომსახურე ფიქციაკონცეპტად ან სიმულაკრად აქციოს.
ფედერალისტების მიერ პოლიტიკური თავისუფლების გაგება, უპირველეს ყოვლისა, თავისუფალი მმართველობის ინდივიდუმების პოლიტიკური სოციალიზაციის სხვადასხვა მომენტებს ეთანადება. ე.ი. იმ პოლიტიკურ დაწესებულებებს, რომლებიც წარმოადგენენ პოლიტიკური თავისუფლების რეალიზაციის სივრცეს. ფედერალისტების დისკურსში პრინციპული მნიშვნელობა აქვს ხელისუფლების პრობლემას, როგორც პოლიტიკური დისკურსის ცივილიზირების საშუალებას, რომელიც ან ხალხის ინტერესებისა და მისი კეთლიღეობის მსახურია, ან საზოგადოების შიგნით არსებულ ავტორიტარულად დომინირებადი ჯგუფების ინტერესებისადმი არის დაქვემდებარებული. ფედერალისტების მიერ განვითარებული თავისუფალი მმართველობის თემატური ხაზები, ხელისუფლების საკითხის ინტერპრეტაციისას, ყოველთვის ფლობს საკუთარ ღირებულებით ლოგიკას და ამის შედეგად განსაზღვრავს არა მარტო თავისუფლებისა და ადამიანის უფლებების კონცეპტუალურ ხაზს, არამედ სახელმწიფოს დაფუძნების ამა თუ იმ პოლიტიკურ ასპექტებს.
ფედერალისტის შინაგანი პოლიტიკური პასუხისმგებლობა ჩაიღვრება პოლიტიკური დემოკრატიის პროცესში, რაც ხელს უწყობს მათი სამართლიანი პოზიციის უფრო აშკარა გამოვლინებას და ასევე საკუთარი ისტორიული მისიის გაცნობიერებას (პასუხისმგებლობას ერის მომავლის წინაშე). პოლიტიკური პასუხისმგებლობის გაცნობიერება – დემოკრატიისათვის, თავისუფალი მმართველობისათვის, რესპუბლიკისათვის – ერთობლიობაში წარმოადგენს იმ სეგმენტურ მატრიცას, რომლის საფუძველზე სახელმწიფო ხელისუფლება არ აიყვანება უმაღლეს დონეზე. ფედერალისტები სახელმწიფოსაგან არ მოელიან სასწაულს. იგი დაყვანილია ინსტრუმენტის დონეზე, რომელმაც ხელი უნდა შეუწყოს ადამიანების ინდივიდუალურ და საზოგადოებრივ თვითგამოხატვას – შექმნას მაღალი დონის მექანიზმი, როგორც ადამიანური მოთხოვნილებათა დასაკმაყოფილებლად, ასევე მისი უფლებების დასაცავად. ფედერალისტებს კარგად აქვთ გაცნობიერებული, რომ კაცობრიობის ყველაზე მაღალი იდეალები შესაძლოა კოშმარულ სიზმრად იქცეს, თუკი სახელმწიფო უკონტროლო და ყოვლისშემძლე ხელისუფლებას მისცემს გასაქანს. ამიტომაც ფედერალისტები უტოპისტურ სოციალურ ინჟინერიას კი არ მიმართავენ, რომელიც წინააღმდეგობაშია ადამიანური ყოფიერების მრავალშრიანობასთან, არამედ ადამიანის არსების თეოლოგიურ ანთროპოლოგიას. ადამიანის ცოდვისეული ბუნება და, აქედან გამომდინარე, მისი შეზღუდულობა ტრანსფორმირდება ადამიანური ვნებების კონსტიტუციით და კანონით ალაგმვაში, ასევე ხელისუფლების, როგორც ადამიანური ვნების, წყაროს შეზღუდვაში. ხოლო პოლიტიკური თავისუფლება და თავისუფალი მმართველობა მაშინ ხორციელდება, როცა პოლიტიკური ხელისუფლება შეზღუდულია.

Michael Gogatishvili
 
Free government versus Authority
(Discourse of the Political Freedom of The Federalist)
 
“It has been frequently remarked that it seems to have been

reserved to the people of this country, by their conduct and example, to decide the important question,whether societies of men are really capable or not of establishing good government from reflection and choice, or whether they are forever destined to depend for their political constitutions on accident and force. If there be any truth in the remark, the crisis at which we are arrived may with propriety be regarded as the era in which that decision is to be made; and a wrong election of the part we shall act may, in this view, deserve to be considered as the general misfortune of mankind.”

 

The Federalist No. 1 HAMILTON
 
These words written more than 200 years ago, if not considering that historical context when they were being written, can be regarded as a certain evaluation of the political situation existing in our country. Hamilton’s above mentioned passage makes us evaluate the current political situation of our country and then respond why we are applying to Federalists.
Maybe Federalists are able to answer us how we have to envisage the future of Georgia, what responsibility towards the future of nation means and what is “Government based on reflection and choice”. This can reduce the political problems existing in Georgia and help us determine the choice between correct and incorrect.
The history of the struggle for independence of our country showed us that without taking into consideration the current processes of the world, the development of the country becomes impossible. When agitations and illusions of the first year of independence abated, the following questions still stay urgent: Where are we going and what will be our future? What type of  government should be established in modern Georgia? The answer can be only one – the democratic development of Georgia has no alternative.
In this paper I would like to emphasize another thing. Owing to historical circumstances, understanding of the concept of democracy in Georgia is in less correspondence not only with its historical-philosophical sense, but with the practice existing in western countries which we consider to be models . Consequently, it is impossible to speak about democracy without taking into account our national context. Namely the national context makes it possible to understand the sense of the concepts – freedom, dignity, justice and virtue, without which democracy cannot be considered.
The most difficult task for nowadays Georgian organizations and institutions is to achieve social consensus between political forces. The greatest aim is to establish such tendencies which lead us to unity. Otherwise, any political crisis developed in Georgia will be accompanied by spiritual crisis and finally, the ambitiously opposite forces will be able to start to torment the political body of Georgia on behalf of a certain idea what can be called even independence of Georgia. There is no difference who will come to the political authority. The result will be only one – we’ll have to live not under “the government based on reflection and choice”, but to accept the distorted  form of democracy – authoritarian  government .
Those who suppose to take political responsibility for the present and future of the country, won’t be able to avoid the responsibility because of their political past. Consequently, any political agent is responsible not only for his own political past, but for the future as well as the past of the country.
Georgian society witnessed the destructions of the foundations of not yet established statehood by the influence of inner and outer political danger. They also witnessed the fall of the authority of the state. It was noticeable how the social factors formed as a result of spontaneous and disorderly collision slipped away from the space of public control.
Probably the latter is the necessary payment for those political changes in conditions of which we had to live. But society won’t be able to live in the regime of convulsion for a long time. Some people tried to find the answer in revealing and criticizing “the evils” of our culture which, in its turn, impeded the establishment of democracy; but some people thought they could find the answer seeking for our own original way which would avoid the current social-political tendencies of the world. But the criticism of the cultural past of a nation cannot be the acceptable and safe means for obtaining political dividends. In this case we speak about the political past of the nation which forms its spiritual genetics and virtue. The problem refers to the principles which concern national consciousness and the basis of the statehood. It’s worth mentioning that not only the facts of archaic culture should be evaluated fairly, but also that form of social political life where we have to live. Consequently, the question arises: What is our present political life based on? Why can’t we understand what is just and what is unjust in our political life? We can only state the following: neither the criticism of the cultural past of a nation for the purpose of establishing democracy, nor seeking for the way of the development of Georgia isolated from the world can be the best remedy for our political reality.
Now we’d like to return to our question and remark that the dispute which took place in our educated or less educated circles because of the “evils” of some moments of our culture does not give a reasonable answer to our political problems. The strategy of the future development of our country is not of theoretical character, but of ideological and is mostly based on willfully discussed practical results. The acuity of this latter is mainly caused by dissatisfaction of the political cases existing in society. This fact indicates that the isolated political forces existing in Georgia do not have political background. They, unfortunately, cannot understand what the problem of “political” is for Georgia. Consequently, they push us not to the dialogue, but as Hannah Arendt writes – of  “logicality of tyranny”.
The political knowledge which the Soviet regime preached in our country offered us only one type of “logicality of tyranny”.  It required the struggle of classes to be the secret of history.
According to Arendt “    “What convinces masses are not facts, and not even invented facts, but only the consistency of the system which they are presumably part. Repetition, somewhat overrated in importance because of the common belief in the ‘masses’ inferior capacity to grasp and remember, is important because it convinces them of consistency in time.””.  At present we have many isolated branches of “logicality of tyranny” which comes from the willful view of the political past and present of Georgia and is allocated among a lot of political forces. Consequently, political agents require not the dialogue in relation with political actors , but they require actors to obey them and witness any political process accomplished by political agents. Thus, we have systematically distorted political dictionary compiled on the basis of the “Soviet political education” which operates with democratic concepts, but in its non-thematic sense are noticed the experience of the history of Bolshevik Party and the secret layer of the foundations of knowledge.
If the vital force of the nation sees its future in democratic freedom and economic prosperity, it should overcome wrong ideological obstacles and express willingness to study from history. If one does not study from history, history will pass strict verdict to everybody. Logicality of tyranny and the stream of uncontrollable predispositions having spontaneous, unnecessary, reckless character are equally unknown to true innovation and spiritual growth. But life experience and the knowledge of the historical roots of kindness and evil are the necessary conditions for the nation to create the world field of the political life. But the fact is that own historical experience cannot be enough to create absolutely new.
The reason why we apply to the Federalists is the fact the democracy in the USA started on the empty place – in the country which did not have the century-old history of political life. The newly formed nation of America, to be more precise its political leaders were based on the experience of enlightenment and antiquity as well as on their own inventions. They initiated the political experiment which had no analogues in the past. But they loved their country, bore responsibility for the nation’s future and had the virtue of selfless service. On the other hand, it is the universal nature of the political experience where the political freedom ensures the civil freedom and the attempt of its implementation without any violence.
. In 80s of XVII century, as soon as the United States of America gained the independence, it became clear that the confederation of the States was not ready for independent administration. The united executive and court authority did not exist; the weak legislative, whose main task was to give advice, complicated the accomplishment of coordinated home and foreign policy as well as the understanding of different social, religious and regional interests. Consequently, not only the realization of civil freedom is under threat, but also the existence of the USA as the united independent state. To find the way out from the existing situation, a small group of the influential statesmen gathered at the constitutional Convention. High on agenda was the issue of further state arrangement. The process of the ratification of the constitution was going on together with the dramatic political struggle. After the Convention completed its work on September 17, 1787, when the text of the future constitution was revealed, debates were held against the proposed project. During half a year, Alexander Hamilton, James Madison and john Jay wrote a series of letters for independent newspapers. The letters were published under the pseudonym “Publius” – afterwards known as “The Federalists”.
The authors greatly contributed to establishing a new conception and a new type of the political discourse, designed to prevent the occurrence of political violence.
Particularly these are  the issues that distinguish the American and French revolutions. Any European revolution of that period finally turned into tyranny. Unfortunately, the philosophers of Enlightenment spread the opinion about the fact that freedom does not imply denying all formal prohibitions and restrictions. It is the possibility to do what one wants. But denying formal prohibitions turn into willfulness of individual desires. But if a person does not know what the restriction of inner willfulness is, he/she does not want to understand what the obligation is. Domination of desires related to nothing and nobody is the intention about the French revolution expressed by Hegel in “Phenomenology of Spirit”, that “ Absolute freedom as pure self-identity of the universal will has within it negation”, i.e. absolute freedom destroys itself in the process of realization and with it persuades people that it can never be accomplished. Hegel writes the following lines about the Jacobin terror and horror which is a kind of quintessence of  revolutionary practice – “The sole work and deed of universal freedom is therefore death, a death which has no inner significance or filling, for what is negated is empty point of the absolutely free self”.
The USA Founding Fathers strove not only to set themselves free from tyranny, but also to eradicate tyranny once and forever. In this aspect the experience of the American federalists is unique. The attempt of the federalists differs from that of the initiators of the French revolution. Federalists tried to persuade the citizens of the correctness of their position by presenting arguments. They used no other means than the power of their words. And their words never suggested the necessity of creating a new person that would correspond to the new revolutionary-theoretical doctrine.
Thus, what the American federalists offer their countrymen is not the creation of an ideal-utopian state, but a state system designed to serve and protect the people’s prosperity. Publius writes in the paper 45: Is “the solid happiness of the people to be sacrificed to the views of political institutions of a different form? It is too early for politicians to presume on our forgetting that the public good, the real welfare of the great body of the people, is the supreme object to be pursued; and that no form of government whatever has any other value than as it may be fitted for the attainment of this object. ”.
Thus, the aim of the future government should be to serve the people’s interests and contribute to their prosperity. Consequently, the free government becomes the main  organizational theme of the political discourse.
Republicanism, separation of powers, and federalism are the characteristics of free government. These are the three major principles which should contribute to accomplishing political freedom and free government. According to the federalists, free government is the means of defense from a threatening danger – tyranny of the majority over the minority. With it the federalists establish a new type of discourse. For the federalists liberal government is a new form conversation concerning authority From this viewpoint free government is the verbal conceptualization of a new type of authority which is free from tyranny and violence. For the Federalist’s concept of free government becomes the object of reflection which is one of the most important issues in their political discourse. Free government becomes the object of intention, interpretation and criticism.
The federalists establish a new language. But the federalists’ “language power” is not expressed willfully – to establish the language interpretation of the world from the considered facts and demagogically force the citizens to follow their world outlook. Those who give names to objects, posses them. But when the federalists gave names to objects they did not mean to create such language reality  of the political field which are based on lie and the manifestation of the countrymen’s consciousness. The federalists’ attempt is a kind of rebellion against the tyranny of logic and demagogy. Thus, a figure of demagogue becomes essential that makes such threat to freedom as tyranny to violence: “a dangerous ambition more often lurks behind the specious mask of zeal for the rights of the people than under the forbidden appearance of zeal for the firmness and efficiency of government. History will teach us that the former has been found a much more certain road to the introduction of despotism than the latter, and that of those men who have overturned the liberties of republics, the greatest number have begun their career by paying an obsequious court to the people; commencing demagogues, and ending tyrants.”.
According to the English thinker and poet Samuel Taylor Coleridge,” if words are not things, they are “living powers” by which the things of more importance to mankind are actuated, combined and “humanized”.  Those who penetrate into the principles of the word combination are able to penetrate into the universe, as righteously expressed world of words has the feedback between a saying and activities. The federalists’ discourse is a kind of anticipation of turning the right world into a right Activity. In Plato’s dialogue “Cratylus” the creators of names and words are at the same time founders of the polity. Their policy is the anticipation of explicitly worded truth. With this the federalists are writing the book of the future political destiny. Namely such attempt makes them as the Founding Fathers of the new polity.
The authors of “The Federalist” rely on historical experience. They use the pseudonym “Publius” to substantiate the idea of a new type of free government and federalism. This pseudonym is chosen consciously – it  refers to the founder of the Republic of Rome Publius Velerius Publicola. Professor Thomas Pangle writes: “even the pseudonym “Publius” epitomizes old/new in the Federalist Papers. The authors wrote under the “old” name of the founder of the Roman Republic but did so “ as rather proud, radical, innovators within that tradition” .
Publius quite often indicates the experience of the antique democracy. However, the sorrowful experience of antique republics is the condition of establishing new. In the 9th issue of “The Federalist” is written: “It is impossible to read the history of the petty republics of Greece and Italy without feeling sensations of horror and disgust at the distractions with which they were continually agitated, and at the rapid succession of revolutions by which they were kept in a state of perpetual vibration between the extremes of tyranny and anarchy. If they exhibit occasional calms, these only serve as short-lived contrast to the furious storms that are to succeed. If now and then intervals of felicity open to view, we behold them with a mixture of regret, arising from the reflection that the pleasing scenes before us are soon to be overwhelmed by the tempestuous waves of sedition and party rage. If momentary rays of glory break forth from the gloom, while they dazzle us with a transient and fleeting brilliancy, they at the same time admonish us to lament that the vices of government should pervert the direction and tarnish the luster of those bright talents and exalted endowments for which the favored soils that produced them have been so justly celebrated.”.
In the federalist papers Publius moves from old to new, creates “a narrative genre” from which Publius distilled republican political thought. Thus, Publius presents himself as the “authority of the new” as his position shows “the natural and tried course of human affairs” and considers every ever existing experience. Thus, the Constitution is a manifestation of its “‘oldness’ since it reflected long historical experience” and criticizes the “utopianism of its detractors”.
Antique Greece and Rome are often mentioned in the papers of “The Federalist”. A new way of  understanding Roman virtue introduced by Publius is emphasized. The classical understanding of virtue is based on four principles – bravery (the ability to face death despite fear on the battlefield), temperance (restriction of carnal pleasure), justice (obedience to law and service to the native country), vital wisdom (taking care of homeless and weak people). According to “The Federalist”, supporters of the republican government possess all these qualities. Antique virtue is recognized on new soil where virtue and freedom are merged. Thus, the distance between old and new republics will be overcome and casual relationship between past, present and future will be renewed, which takes society from the existing situation to a new one. The new Constitution establishes the new situation as free government, i.e. Popular goverment  which is expressed in the idea of republicanism.
The idea of republican government forms the new understanding of the federalists’ authoritative construction. A new form of authority is considered within the frame of confrontation of people and authority. Namely the confrontation of the source of authority, i.e. people and the authority itself gives the opportunity the major aim of the authoritative relations to be revealed, i.e. citizens’ political freedom which serves as a basis for the text paradigms and political discourse created by them. That’s why the federalists create a new language model of the civil authorities where caring of freedom is expressed not only by the conceptual system of signs, but it also implies the possibility of its realization with the help of the new political language. That’s why for Publius the main difficulty was the following: “Combining the requisite stability and energy in government, with the inviolable attention due to liberty and to the republican form ”. It was very difficult to keep the necessary proportion for uniting them. “The genius of republican liberty seems to demand on one side, not only that all power should be derived from the people, but that those entrusted with it should be kept in dependence on the people, by a short duration of their appointments; and that even during this short period the trust should be placed not in a few, but a number of hands. Stability, on the contrary, requires that the hands in which power is lodged should continue for a length of time the same. A frequent change of men will result from a frequent return of elections; and a frequent change of measures from a frequent change of men: whilst energy in government requires not only a certain duration of power, but the execution of it by a single hand. ”.
The characteristic feature of federalists is construction of new democratic reality. In “The Federalist” is suggested a new understanding of democracy. According to Publius, those who supposed the republican government was possible only on small territories, confused old direct democracy and republic. In old democracies people gathered together and governed themselves. But in the republic the Popular  representatives of the country gathered and governed the country. According to Publius, pure democracy has one great defect which is expressed in the fact that it  “can admit of no cure for the mischief of faction. A common passion or interest will, in almost every case, be felt by a majority of the whole; a communication and concert result from the form of government itself; and there is nothing to check the inducements to sacrifice the weaker party or an obnoxious individual. Hence it is that such democracies have ever been spectacles of turbulence and contention; have ever been found incompatible with personal security or the rights of property;”   As for the idea of public representation, it is tightly connected to the deepest understanding of freedom. While choosing a public representative, an individual manages to realize his/her inner independence in correlation with already discovered entities (corporation, guild, group, neighborhood, etc.). While choosing a public representative, each individual votes for something private, personal and at the same time very intimate which he/she didn’t realize earlier and possibly would never realize otherwise. In this respect choosing a public representative serves to the personalization of people. Choosing a public representative at the same time is the personal, sustained and stable interest. That’s why according to the federalists, “The two great points of difference between a democracy and a republic are: first, the delegation of the government, in the latter, to a small number of citizens elected by the rest; secondly, the greater number of citizens, and greater sphere of country, over which the latter may be extended. ”.
It’s certain that not every representative government is democratic. Things become worse when power over people becomes totalitarian, which does not leave a gap for free action and thinking. As Hannah Arendt wrote: “”Power and violence are opposites, where the one rules absolutely, the other is absent. Violence appears where power is in jeopardy, but left to its own course it ends in power’s disappearance … to speak of nonviolent power is actually redundant. Violence can destroy power; it is utterly incapable of creating it ”.
In these conditions the authority alienated from people reaches its extremes. The authority in its alienated form is not the defender of human freedom, but the instrument of violence over people, the mechanism of their submission with all possible means. Power and obediance are of critical importance in any social system and if people do not understand who orders and who subordinates and how everything is accomplished, the situation becomes very difficult. That’s why Publius defines the republican government in the following way: “If we resort for a criterion to the different principles on which different forms of government are established, we may define a republic to be, or at least may bestow that name on, a government which derives all its powers directly or indirectly from the great body of the people, and is administered by persons holding their offices during pleasure, for a limited period, or during good behavior. It is ESSENTIAL to such a government that it be derived from the great body of the society, not from an inconsiderable proportion, or a favored class of it; otherwise a handful of tyrannical nobles, exercising their oppressions by a delegation of their powers, might aspire to the rank of republicans, and claim for their government the honorable title of republic”.
Publius remarks that  “liberty may be endangered by the abuses of liberty as well as by the abuses of power; that there are numerous instances of the former as well as of the latter; and that the former, rather than the latter, are apparently most to be apprehended by the United States”. Publius indicates that the worst enemies of the republican government are plots, intrigues, corruption which must be avoided by all possible means. According to Publius, the source of this evil was the absolutely unjustified desire of foreign states to have influence on a country’s leaders. To avoid this, the Convention took a number of measures of security which were introduced into the Constitution.
The constitution project, which was defended by the federalists, implies the separation of powers according to the scheme offered by Montesquieu. The federalists enlarged the Montesquieu’s scheme and turned it into the effective instrument of political authority. The main reason for separation of powers was the necessity of avoiding possible degeneration of authority into authoritarianism as well as avoiding tyranny and free government where republicanism, federalism and separation of powers are the means of its realization. Thus, the federalists consider that authority should be restricted by means of its separation . “ The legislative, executive, and judiciary powers ought to be kept as separate from, and independent of, each other AS THE NATURE OF A FREE GOVERNMENT WILL ADMIT; OR AS IS CONSISTENT WITH THAT CHAIN OF CONNECTION THAT BINDS THE WHOLE FABRIC OF THE CONSTITUTION IN ONE INDISSOLUBLE BOND OF UNITY AND AMITY. ”
In the Federalists’ political discourse free government becomes the basic intention. According to the Federalists, in order to accomplish the aim of this basic intention, arbitrary authority should be restricted. Such mechanism is the mechanism of general restrictions of the authority in order society to be protected from the violence of the authority: a mechanism of balances and checks, division of the state mechanism between horizontal and vertical parts what ensures the stability of the territorial arrangement of the country.
  The major topics of the discourse of Federalists’ free government comes from the above issue: the quality of citizens’ life, their security, freedom and property.
Owing to the fact that in the Federalists’ discourse the phenomenon of authority is closely connected with coercion and violence, the federalist consider authority as the possibility to impose one’s will on others in spite of resistance. That’s why first of all the criterion for the government should be the quality of citizens’ life, their security, property and freedom. Secondly, while forming the state bodies, the sinfulness of human nature should be taken into consideration. “Ambition must be made to counteract ambition. The interest of the man must be connected with the constitutional rights of the place. It may be a reflection on human nature, that such devices should be necessary to control the abuses of government. But what is government itself, but the greatest of all reflections on human nature? If men were angels, no government would be necessary. If angels were to govern men, neither external nor internal controls on government would be necessary. In framing a government which is to be administered by men over men, the great difficulty lies in this: you must first enable the government to control the governed; and in the next place oblige it to control itself. A dependence on the people is, no doubt, the primary control on the government; but experience has taught mankind the necessity of auxiliary precautions”.
A person should be accepted such as he/she is: with his/her positive and negative sides. A person naturally strives for freedom as well as for carnal desires. “Publius” shares Thomas Hobbes’s view that a man is a person who is potentially inclined to evil. That’s why it is necessary to restrict his passions and covetousness . It is a result of a person’s sinful nature that people constantly struggle with each other to accomplish their egotistic intentions. Though, in the hidden layers of the federalists’ discourse this idea is expressed in a different way. A person has his/her function. The only right way of his existence is the choice between good and evil. This is the way of searching for kindness. Following the way of kindness a man will acquire real life in civil as well as political dimension. If the real life does not exist, then every device of the political life has the equal value, i.e. it doesn’t matter what choice we make to achieve our goal. In this case the only thing we have to do is to differentiate what is permitted and what is punishable by law, by society and traditions. Such statements are very conditional and changeable. But the difference between good and evil, just and unjust is much more fundamental than people’s evaluations and viewpoints. The federalists’ moral values have onto-theological bases. Their roots can be found in the order of the nature of things, in Biblical onto-theological cosmogenesis which generated a man and determined for him these limits within the scope of which he can live. There are natural laws of human race. Man is a son of the nature and his essential dimension should necessarily be taken into consideration. “Man is not an angel”, he is a fleshy creature having passions and aspirations. On the other hand, there is a dimension of a man as that of God’s creature who has free will and is able to choose between kind and evil. From this viewpoint, there exists punishment for evil and reward for kindness in the theological layer as well as in the civil space. In the civil space a man’s essential power is given in material and carnal dimension. Inanimate demiurge of this space, of materialism and carnal, makes greater and greater demands of a man which he has to satisfy and becomes its captive. Consequently, the federalists’ attempt taking into consideration a man’s positive and negative sides is an attempt of political arrangement of the civil space.
According to Publius, “the great principle of self-preservation”, also “the transcendent law of nature and of nature’s God, which declares that the safety and happiness of society are the objects at which all political institutions aim, and to which all such institutions must be sacrificed ” should be deeply understood. While establishing a system of new government, a man’s sinful nature should be taken into consideration. In spite of this, “there are men who could neither be distressed nor won into a sacrifice of their duty; but this stern virtue is the growth of few soils ”. While accomplishing any kind of righteous aim, means should coincide with aims. The federalists have namely a righteous aim – to accomplish free government and political freedom. But a man should accomplish these aims. A man is a man and he can violate a law for his personal benefit. There are even such people who violate a law with evil intentions, especially then when society is corrupted and split into different groups. Then “This position will not be disputed so long as it is admitted that the desire of reward is one of the strongest incentives of human conduct; or that the best security for the fidelity of mankind is to make their interests coincide with their duty. Even the love of fame is the ruling passion of the noblest minds, which would prompt a man to plan and undertake extensive and arduous enterprises for the public benefit  ”. That’s why according to Publius “the aim of every political constitution is, or ought to be, first to obtain for rulers men who possess most wisdom to discern, and most virtue to pursue, the common good of the society; and in the next place, to take the most effectual precautions for keeping them virtuous whilst they continue to hold their public trust.”
Thus, a public official’s personal interests should be related to the interests of society. “The defect of better motives, might be traced through the whole system of human affairs, private as well as public. We see it particularly displayed in all the subordinate distributions of power, where the constant aim is to divide and arrange the several offices in such a manner as that each may be a check on the other; that the private interest of every individual may be a sentinel over the public rights. These inventions of prudence cannot be less requisite in the distribution of the supreme powers of the State. ”. Besides, personal motives should be related to and strengthened by constitutional rights. “The remedy for this inconveniency is to divide the legislature into different branches; and to render them, by different modes of election and different principles of action, as little connected with each other as the nature of their common functions and their common dependence on the society will admit. It may even be necessary to guard against dangerous encroachments by still further precautions ”.
Formation of the authority bodies and appointment o posts should be free from the influence of outside forces and controlled by people. “In order to lay a due foundation for that separate and distinct exercise of the different powers of government, which to a certain extent is admitted on all hands to be essential to the preservation of liberty, it is evident that each department should have a will of its own; and consequently should be so constituted that the members of each should have as little agency as possible in the appointment of the members of the others. Were this principle rigorously adhered to, it would require that all the appointments for the supreme executive, legislative, and judiciary magistracies should be drawn from the same fountain of authority, the people, through channels having no communication whatever with one another ”.
Publius considers that society always was divided into “factions”, i.e. groups which defend their specific interests. This is what impedes the accomplishment of free government most of all. If it is so, then how can the lacking  spirit of clannishness be avoided. Hamilton suggested that strong republican government which has strong immunity will manage to control the spirit of faction in relation to human passions and suppress the expected disorder. But Madison thought that the only way to suppress the spirit of faction is that on the one hand, they should be known directly and vividly and on the other hand, their legal interests should be supposed. When any group is given the same legal right as any other, its diversity becomes the guarantee of the security of society. It means that the more groups exist in society the more difficult it is to unite them in one big group which can expose to danger the security of society. Thus, popular government should ensure the equal defense rights of every social group. This latter can serve as a remedy to tyranny of the majority. That’s why the assurance of political and religious variety is the task of the government and society, as  “It is of great importance in a republic not only to guard the society against the oppression of its rulers, but to guard one part of the society against the injustice of the other part. Different interests necessarily exist in different classes of citizens. If a majority be united by a common interest, the rights of the minority will be insecure. There are but two methods of providing against this evil: the one by creating a will in the community independent of the majority, that is, of the society itself; the other, by comprehending in the society so many separate descriptions of citizens as will render an unjust combination of a majority of the whole very improbable, if not impracticable  ”.
The second level of the restriction of authority which has to contribute to free government is presented in the mechanism of checks and balances . This is the system within which all the branches of the authority maintain the constitutional control between each other. According to the federalists, the constitution should be became foundation of thenew political system. Authority and competence of the governing body and high rank statesmen should be limited by the constitutional norms. They also regulate people’s sovereign right over the supremacy of the authority. “IT MAY be contended, perhaps, that instead of OCCASIONAL appeals to the people, which are liable to the objections urged against them, PERIODICAL appeals are the proper and adequate means of PREVENTING AND CORRECTING INFRACTIONS OF THE CONSTITUTION”. This principle should be considered by all representatives of the authority. The constitution should be written in such a way that it could serve as the only remedy to all political diseases that the polity can be sick of.
The theory of bicameral government is a significant element in the mechanism of checks and balances . Its most important thesis is the restriction of the legislative authority. “All the powers of government, legislative, executive, and judiciary, result to the legislative body. The concentrating these in the same hands, is precisely the definition of despotic government. It will be no alleviation, that these powers will be exercised by a plurality of hands, and not by a single one. One hundred and seventy-three despots would surely be as oppressive as one… As little will it avail us, that they are chosen by ourselves. An ELECTIVE DESPOTISM was not the government we fought for; but one which should not only be founded on free principles, but in which the powers of government should be so divided and balanced among several bodies of magistracy, as that no one could transcend their legal limits, without being effectually checked and restrained by the others ”.
In one of the branches of the authority the legislative body was suggested to be divided into several parts in order to avoid the dangerous concentration. Practially was suggested the idea of the Parliament of two Houses. “In republican government, the legislative authority necessarily predominates. The remedy for this inconveniency is to divide the legislature into different branches; and to render them, by different modes of election and different principles of action, as little connected with each other as the nature of their common functions and their common dependence on the society will admit. It may even be necessary to guard against dangerous encroachments by still further precautions ”.
The difference between “different branches” and “two Chambers” should be emphasized. It seems that the federalists deliberately underline the personal will of the branches of the authorities on property  what makes these bodies of the authorities dependent subjects in correlation to the bodies of another authority. Consequently, the division of power requires division of governmental authority not among several groups of people, but among different groups having different interests and motivations. Only on the basis of it the elements of the state machine could manage to restrict each other effectively.
The third element which develops the free government is the federative arrangement of a state.The mechanism of balances and checks is the base of the idea of the American federalism. “In a single republic, all the power surrendered by the people is submitted to the administration of a single government; and the usurpations are guarded against by a division of the government into distinct and separate departments. In the compound republic of America, the power surrendered by the people is first divided between two distinct governments, and then the portion allotted to each subdivided among distinct and separate departments. Hence a double security arises to the rights of the people. The different governments will control each other, at the same time that each will be controlled by itself ”.
Interference of the federal government in the internal affairs of the States can be accomplished only within the scope of the personal competence and on the basis of the statements of the USA constitution. The States should have significant internal freedom and the constitutional government. “The only restriction imposed on them is, that they shall not exchange republican for antirepublican Constitutions; a restriction which, it is presumed, will hardly be considered as a grievance ”.
Federal government could serve as a guarantee to avoid conflicts and crises. “In cases where it may be doubtful on which side justice lies, what better umpires could be desired by two violent factions, flying to arms, and tearing a State to pieces, than the representatives of confederate States, not heated by the local flame? To the impartiality of judges, they would unite the affection of friends. Happy would it be if such a remedy for its infirmities could be enjoyed by all free governments; if a project equally effectual could be established for the universal peace of mankind! ”.
Everything that the federalists offer seems to be the right remedy to heal our state.
Finally, the idea of freedom is one of the strongest rudimental tools. But human freedom exists only in the place where it is realized, i.e. in the political life world when the idea of freedom is reificated. But if it is not realized in the righteous way or is not conceived in the space of political obligation, it can ruin a man’s consciousness and life what will cause the deformation and distortion of the governmental relations. In this case the authority can “bury” the idea of freedom and substitute it by the elements of humans’ biological self-survival. The idea of democracy and freedom can be turned into the fixed concept or Simulakrum serving the ambitions of the governing body.
According to the Federalists understanding of the idea of political freedom implies free government and various aspects of the political socialization of individuals. It means that this is the area where political freedom is realized. The Federalists often debate about the issue of authority as the latter is the only form that can regulate and keep the political discourse within the civilized framework. Authority either serves nation’s interests and its welfare or expresses the interests of dominated groups of the society. While interpreting the issue of authority, the Federalists logically develop the idea of free government and determine not only the concept of freedom and human rights, but also aspects of founding a civil govermnt.
The inner political responsibility of the Federalists is mixed with the process of political democracy what contributes to revealing their just positions more vividly and also to acknowledging their historical mission (responsibility towards the nation’s future). For democracy, free government and republic acknowledging of political responsibility serves as a segmental matrix on the basis of which the state authority cannot be raised up to the top position. The federalists do not anticipate a miracle from the government . It is just a tool that encourages human’s individual and social self-expression – to create a high level mechanism in order to satisfy people’s requirements as well as to defend their rights. The federalists are well aware of the fact that the highest ideas of humankind can become a nightmare if the government gives the uncontrollable and omnipotent authority full scope. That’s why the federalists address not the utopian social engineering which is in resistance with the multilayer human existence, but the theological anthropology of a human being. A human’s sinful nature and its restriction are transformed in rooting out human passions by the constitution and law also in restricting the authority as the source of human passions. Political freedom and free government are accomplished when the political authority is restricted.
წყარო: http://federalistpapers.ge/

პოპულარული

თხის რქის პერიოდი დაიწყო - რა გელოდებათ მომდევნო ერთ თვეში ზოდიაქოს ნიშნების მიხედვით?
"არ ჩამოხვიდეთ 14 დეკემბერს თბილისში! მინდა გითხრათ, რომ ივანიშვილი წინააღმდეგია ამ ღონისძიების" - 20/30 იანელების საგანგებო განცხადება
რა ღირს ლარი დღეს - ოფიციალური ინფორმაცია
ივანიშვილის შეტევა პატრიარქზე - "ოცნების" დეპუტატმა უმრავლესობა სკანდალური განცხადებით დატოვა
დაწერე კომენტარი