ფედერალისტი #8 : ჰამილტონი

არასამთავრობო ორგანზიაცია ,,იზრუნე შენს ქალაქზე” , პროექტ ,,იზრუნე განათლებაზე”- ფარგლებში იწყებს ,,ფედერალისტური წერილების” გამოქვეყნებას, როგორც ქართულ ასევე ინგლისურ ენაზე.

 

ფედერალისტი #8 : ჰამილტონი
 1787 წ. 20 ნოემბერი.
ნიუ-იორკის შტატის ხალხს
მას მერე რაც ცხადი გახდა, რომ ერთმანეთს ჩამოცილებული რამდენიმე შტატი ანდა საერთო კონფედერაციის ნამსხვრევებიდან აღმოცენებული მათი კომბინაციები, ომისა და მშვიდობის, მეგობრობისა და მტრობის ისეთ უკუღმართობებს დაიტეხენ თავს, რაც საერთო მმართველობას მოკლებულ ბევრ ჩვენს მეზობელს რგებია წილად, ნება მიბოძეთ გამოწვლილვით განვიხილო ამგვარი მდგომარეობის თანმხლები შედეგები.
მათი განყენებული არსებობის პირველ ხანებში შტატებს შორის ომი ბევრად დიდ უბედურებათა მომტანი იქნება, ვიდრე იმ ქვეყნებისთვისაა, რომლებშიც დიდი ხნის წინათ იქნა შემოღებული მუდმივი შეიარაღებული ძალები. ევროპის კონტინენტზე მუდმივ მზადყოფნაში ჰყავთ გაწვრთნილი ჯარები. მართალია, მათ შეუძლიათ, ზიანი მიაყენონ თავისუფლებასა და ეკონომიკას, მაგრამ მიუხედავად ამისა, დიდია ის სარგებლობა, რომელიც მათ მოაქვთ, რაკი შეუძლებელს ხდის ელვისებურ დაპყრობასა და ანაზდეულ გაჩანაგებას, რაც საომარ მოქმედებათა განვითარებას მათ შემოღებამდე ახასიათებდა.
ამავე მიზნებს ემსახურება ფორთიფიკაციის ხელოვნება. ევროპის სახელმწიფოებს ჯაჭვივით გარს არტყია სიმაგრეთა წყება, რაც აფერხებს მათი ჯარების ურთიერთშეჭრას. სამხედრო კომპანიები მთელ თავიანთ ძალ-ღონეს ალევენ ორი-სამი სასაზღვრო გარნიზონის აღებას, რომ მტრულ ქვეყანაში შეაღწიონ. ყოველი ფეხის ნაბიჯზეა აღმართული ასეთი დაბრკოლებანი, ქანცს რომ აცლის მომხდურსა და აბრკოლებს მის წინსვლას. ძველად მეზობელი ქვეყნის გულამდე თითქმის ერთდროულად აღწევდა მომხდური ჯარები და ცნობა მათი მოახლოების შესახებ. ახლა კი გაწვრთნილი მხედრობის შედარებით მცირერიცხოვან ნაწილებს თავდაცვის ხაზზე რომ დგანან, გარნიზონებზე დამყარებით, უნარი შესწევთ, შეაფერხონ და საბოლოოდ ჩაშალონ კიდეც ბევრად  უფრო მასშტაბური სამხედრო ღონისძიება. ომის ისტორია დედამიწის ამ მხარეში აღარ არის დაპყრობილი სახელმწიფოებისა და დამხობილი იმპერიების ისტორია, არამედ იგია ამბავი მიტაცებული და კვლავგამოტაცებული ქალაქებისა, ბრძოლებისა, რომლებიც არაფერს წყვეტს, უკანდახევებისა, რომლებსაც უფრო მეტი ხეირი მოაქვს, ვიდრე გამარჯვებებს. იგი ისტორიაა უსაზმნო ძალისხმევისა და არადმისაჩნევი მონაგარისა.
სრულიად სხვა სანახაობა იქნება ჩვენს ქვეყანაში. სამხედრო უწყებათა შორის მოშურნეობა, რამდენადაც შესაძლებელია, გააჯანჯლებს მუდმივი შეიარაღებული ძალების შემოღებას. ფორთიფიკაციათა უქონლობა და დაუცველი საზღვრები გააადვილებს იმას, რომ გათითოებული შტატების ჯარები ერთმანეთის ტერიტორიაზე შეიჭრან. ხალხმრავალი შტატები იოლად გაანადგურებს მეჩხრად დასახლებულ მათს მეზობლებს. ერთნაირად საძნელო შეიქნება როგორც დაპყრობა, ასე დაპყრობილის შენარჩუნება. ამიტომაც ომებს ცალკეულ მძარცველურ შეტაკებათა ხასიათი ექნება. ძარცვა-გლეჯა  და  გაჩანაგება   ყოველთვის   მოსდევდა ხოლმე არარეგულარულ შეიარაღებულ შენაერთთა თარეშს. ჩვენი მხედრული მამაცობით წარმოებულ სამხედრო მოქმედებათა გამორჩეული ნიშანი კი  იქნება ის ბედუკუღმართობანი, რომლებიც თავს დაატყდება თითოეულ მაცხოვრებელს.
ასეთი რამ მთელი სისრულით ჯერ არ მომხდარა, მაგრამ გარწმუნებთ, ბევრი დრო არ დარჩენილა მის მოხდენამდე. ეროვნულ ქცევას ყველაზე უფრო ძლიერ გარეშე საფრთხისგან თავდაცვის აუცილებლობა განსაზღვრავს ხოლმე. თავისუფლებისადმი თვით მგზნებარე სიყვარულსაც კი, გარკვეული დროის მერე, დიქტატი ცვლის, სიცოცხლისა და ქონების იავარქმნა, ომს რომ მოსდევს. განუწყვეტელი დაძაბულობა და განგაში, რომელიც მუდმივი საფრთხის თანამდევია; ყველაზე თავისუფლებისმოყვარე ერებსაც კი იძულებულს გახდის სულის მოსაბრუნებლად და უსაფრთხოების მოსაპოვებლად ისეთ დაწესებულებებს მოუხმოს საშველად, მათი სამოქალაქო და პოლიტიკური თავისუფლებების გასანადგურებლად რომ არიან მოწოდებულნი. ბოლოს და ბოლოს ისინი ყაბულს იქნებიან თავისუფლების შეზღუდვის ხარჯზე უსაფრთხოება უზრუნველყონ.
ზემოხსენებულ ინსტიტუტებში, განსაკუთრებით, მუდმივი ჯარი და მათი შესატყვისი სამხედრო უწყებანი მოიაზრება. როგორც ითქვა, მუდმივი ჯარის წინააღმდეგ ახალი კონსტიტუცია არაფერს ამბობს, ამიტომაც კონსტიტუციის მიღებით, შესაძლოა, ამგვარი ჯარიც იქნას შემოღებული [1]. თუმცა მისი არსებობა, შემოთავაზებული პროექტის თვალთახედვიდან, უკიდურეს შემთხვევაში, პრობლემური და ბუნდოვანია. მაგრამ ხშირი ომიანობა და გამუდმებული შფოთი, რომლებიც განუწყვეტელ სამხედრო სამზადისს მოითხოვენ, აუცილებლად წარმოშობს მუდმივ ჯარს. მას პირველები შემოიღებენ უფრო სუსტი შტატები თუ კონფედერაციები, რათა ძალით უფრო ძლევამოსილ თავიანთს მეზობლებს გაუტოლდნენ. ისინი არაფერს დაზოგავენ, რომ მოსახლეობისა და რესურსების სიმწირე თავდაცვის უფრო რეგულარული და ეფექტური სისტემით, გაწვრთნილი ჯარისა და ფორთიფიკაციების საშუალბით ამოიგონ. ამავე დროს, ისინი იძულებულნი შეიქნებიან, გააძლიერონ აღმასრულებელი ხელისუფლება, რითაც გაასკეცდება მათი კონსტიტუციების მონარქიული მიდრეკილებანი. ომის ბუნებაა ისეთი, რომ ჰკვეცს საკანონმდებლო ხელისუფლებას, აღმასრულებელს კი – აასკეცებს.
ამგვარ ღონისძიებებს რომ განახორციელებენ, შტატები იქნება თუ კონფედერაციები, უმალვე დიდად წააქეზებენ თავიანთს მეზობლებს. სახელმწიფოები, წვრილი იქნება ისინი თუ ნაკლები ბუნებრივი სიმძლავრის მქონე, რომლებსაც ენერგიული მთავრობები ჰყავთ და ზურგს გაწვრთნილი ჯარები უმაგრებენ, ხშირად იმარჯვებენ ხოლმე მსხვილსა თუ უფრო მეტი ბუნებრივი სიმძლავრეების მქონე ქვეყნებზე, რომლებიც ამგვარ უპირატესობებს მოკლებულნი არიან. უფრო დიდ შტატებსა თუ კონფედერაციებს არც სიამაყე დაანებებს და არც უსაფრთხოების აუცილებლობა მისცემს იმის საშუალებას, რომ დიდი ხნით შეეგუონ ამნაირ დამამცირებელსა და ეფემერულ უპირატესობას და უმალვე იმავე ღონისძიებათა განხორციელებას შეუდგებიან, რომლებმაც ისინი ამ დღეში ჩააგდეს, რათა თავიანთი გაბატონებული მდგომარეობა დაიბრუნონ. ისე რომ,  მოკლე  ხანში  ჩვენი ქვეყნის ყველა მხარეში გავხდებით იმ დესპოტური მანქანის შემსწრენი, რომელიც ძველ მსოფლიოს ჭირად შეურაცხეს. ასეთი იქნება მოვლენათა ბუნებრივი განვითარება და ჩვენი მსჯელობა სწორი იმდენად იქნება, რამდენადაც იგი ამ განვითარებას არ გადაუხვევს.
შეიძლება შეგვესიტყვონ და გვკითხონ, თუ რა იყო იმის მიზეზი, რომ ხშირი შეხლაშემოხლის შედეგად, რომლებიც წეწდა საბერძნეთის ძველ რესპუბლიკებს, იქ არ აღმოცენებულა მუდმივი ჯარი. ამ შეკითხვაზე ერთნაირად დამაკმაყოფილებელი სხვადასხვა პასუხია შესაძლებელი. დღევანდელი ხალხები თავიანთს შრომაგარჯით უნარჩვევებს ერთთავად იმაში აქსოვენ, რომ სოფლის მეურნეობა და აღებმიცემობა განავითარონ; ამიტომაც ისინი ვერ ჰგუობენ სამხედრო სახელმწიფოებს, რაც ბუნებრივი ძალმომრეობა იყო ძველბერძნულ რესპუბლიკათა ხალხებისათვის. ომის სისტემაში რევოლუცია გამოიწვია გადასახადების შემოღებამ, ოქროსა და ვერცხლის მარაგები რომ გააასკეცა,  სამრეწველო ხელოვნებამ და საფინანსო მეცნიერებამ, ეგზომ მეტოქეობას რომ უწევენ ნაციონალურ ზნეჩვეულებებს. ადამიანთა საზოგადოებათაგან ეგოდენ განსხვავებული გაწვრთნილი ჯარი გახშირებულმა მტრობამ მის მიუცილებელ თანამგზავრად აქცია.
ამასთანავე, ძალიან დიდია განსხვავება ორი ისეთი ქვეყნის შეიარაღებულ ძალებს შორის, რომელთაგან ერთი თავისი ბუნებრივი მდებარეობის წყალობით იშვიათად ხდება გარედან თავდასხმის ობიექტი. ხოლო მეორე ხშირად განიცდის მას და მუდმივ შიშში  იმყოფება.  პირველის მმართველებს კარგი საბაბი ეძლევათ, მით უფრო თუკი მათი სურვილიც ეგაა, რომ ისევე მრავალრიცხოვანი არმია იყოლიონ, როგორც მეორე ყაიდის ქვეყნებისთვისაა აუცილებელი. ერთ შემთხვევაში შეიარაღებულ ძალებს, თუკი საერთოდ გამოიყენებენ, იშვიათად მიმართავენ საშინაო საფრთხეთაგან თავის დასაცავად და ხალხსაც არ ექნება შიში იმისა, რომ მას სამხედრო სუბორდინაცია დაიმორჩილებს. სამხედრო აუცილებლობათა გამოისობით სამოქალაქო კანონთა შესუსტება არ მოხდება. სამოქალაქო სახელმწიფო ძალაში დარჩება, მას ვერ შერყვნის სხვა ქვეყნის პრინციპები და მის მიერ პრივილეგირებული ფასეულობები. არმია მცირერიცხოვანია და საზოგადოების ბუნებრივი ძალა მას აღემატება. მოქალაქეებს, რომლებიც დაჩვეულნი არ არიან სამხედრო ძალაუფლების მფარველობას, ანდა მისი მხრიდან შევიწროებას, მართალია, არ უყვართ ჯარისკაცები, მაგრამ სამაგიეროდ არც ეშინიათ მათი. მოქალაქეები სამხედროებს ისე უყურებენ, როგორც აუცილებელ ჭირს. იჭვნეულად ეთანხმებიან მათ არსებობას, თუმც კი მზად არიან, წინ აღუდგნენ მათ ძალაუფლებას, რაკი მიაჩნიათ, რომ იგი მათი უფლებების შეზღუდვის ხარჯზე ხორციელდება. ამგვარ გარემოებებში არმია ხელისუფლებას მხოლოდ უმნიშვნელო შეხლა-შემოხლის, შემთხვევითი ჯანყისა თუ ამბოხის ჩასახშობად არგია. მაგრამ იგი ვერაფრით დაიმორჩილებს ხალხთა ფართო მასების გაერთიანებულ ძალისხმევას.
ყველაფერი პირიქით მოხდება იმ შეჭირვებულ ქვეყანაში, ბოლოს რომ აღვწერეთ; საფრთხის განუწყვეტელი მუქარა აიძულებს მთავრობას, ყოველთვის მზად იყოს მის ასაშორებლად. მისი ჯარი საკმაოდ მრავალრიცხოვანი  უნდა იყოს,  რომ უზრუნველყოს მტკიცე თავდაცვა. ამ სამსახურთა გამო მატულობს მნიშვნელობა ჯარისკაცისა, შესაბამისად უარესდება მოქალაქის მდგომარეობა. იმ ტერიტორიათა მაცხოვრებლები, ხშირად რომ წარმოადგენს საომარ მოქმედებათა თეატრებს, ვერაფრით აიცილებენ თავიდან თავიანთი უფლებების ფეხქვეშ გათელვას. ეს კი იმას იწვევს, რომ მოქლაქეებს უბლაგვდებათ ამგვარ უფლებათა განცდის უნარი და თანდათან ხალხში ფეხს იკიდებს შეხედულება, რომ ჯარისკაცი არა მარტო მფარველია მათი, არამედ უფროსიც. ჯარისკაცთა მიმართ ამგვარი განწყობიდან მათი, როგორც ბატონების მიმართ, განწყობაზე გადასვლა არც თუ შორეული პერსპექტივაა და იგი არც ისე ძნელია. ძნელი ის არის, რომ ამგვარი წნეხის ქვეშ მოქცეული ხალხი დაარწმუნო, გაბედული თუ ქმედითი წინააღმდეგობა გაუწიოს იმ უზურპატორებს, რომელთაც ზურგს უმაგრებს სამხედრო ძალაუფლება.
დიდი ბრიტანეთის სამეფო პირველი ტიპის ქვეყნებს განეკუთვნება. მას არა ჰყავს მრავალრიცხოვანი არმია. მისი კომპენსაცია კი ხდება იმით, რომ იგი კუნძულზე მდებარეობს და ძლევამოსილი ფლოტი ჰყავს. ეს საკმარისია, რათა მან თავიდან აიცილოს გარეშე ძალების შემოჭრა. ბრიტანეთში მიაჩნდათ, რომ არ არის საჭირო იმაზე მეტი ძალის ყოლა, რამდენიც აუცილებელია მოულოდნელად გადმოსხმული დესანტის შესაჩერებლად, ვიდრე სახალხო ლაშქარი შეიკრიბებოდეს და გაერთიანდებოდეს. ბრიტანეთის ნაციონალური პოლიტიკის არც ერთი მოტივი არ მოითხოვს იმას, რომ შინ მრავალრიცხოვანი არმია იყოლიონ. ამას არც საზოგადოებრივი აზრი შეიწყნარებდა. ძველად დიდი ხნის განმავლობაში  დიდი  გასაქანი ბრიტანეთში არ ჰქონია არც სხვა გარემოებებს, რომლებიც  შინააშლილობათა  თანამდევ  შედეგებად  მოვიხსენიეთ.
გამორჩეული ბუნებრივი მდებარეობით მონიჭებული ეს განსაკუთრებული ბედნიერება ბრიტანელებს შორის დიდწილად უწყობდა ხელს იმ თავისუფლების შენარჩუნებას, რომლითაც დღემდე ტკბება ეს ქვეყანა, მიუხედავად იმისა, რომ მასში ფართოდ არის გავრცელებული მექრთამეობა და კორუფცია. ბრიტანეთს რომ კონტინენტური მდებარეობა ჰქონოდა, მას რომ მდებარეობის გამო ამის იძულება დადგომოდა, თვითონაც იყოლიებდა სხვა დიდ ევროპულ სახელმწიფოთაოდენა შეიარაღებულ ძალებს. და სრულიად უეჭველია, რომ ისიც, ამ ქვეყანათა მსგავსად, დღესდღეობით ერთპიროვნული შეუზღუდავი ძალაუფლების მსხვერპლი გახდებოდა.
შესაძლებელია, მაგრამ ადვილი როდი არის, რომ კუნძულის ხალხი სხვა რამე მიზეზით იქნეს დამონებული. მაგრამ მისი დაკაბალების მიზეზი არასოდეს გახდება ყოლა ეგოდენ მცირერიცხოვანი ჯარისა, რაც ამ ქვეყანაში ჰყავთ.
ჩვენ რომ საკმაო სიბრძნე გამოვიჩინოთ და კავშირი შევინარჩუნოთ, სამარადჟამო ნეტარებას მოგვანიჭებდა ჩვენი ბუნებრივი მდგომარეობა, რომელიც კუნძულისას ძალზე წააგავს. ევროპა ერთობ შორსაა ჩვენგან, ჩვენსა და ჩვენ მეზობლად არსებულ მის კოლონიებს შორის ძალთა უთანასწორობა სულ უფრო და უფრო მატულობს. ამიტომაც მათ არა აქვთ იმის თავი, რომ სახიფათო წყენა მოგვაყენონ. ამ ვითარებაში არ არის აუცილებელი, რომ უსაფრთხოების დასაცავად მრავალრიცხოვანი სამხედრო ძალები ვიყოლიოთ. მაგრამ თუ დავუშვებთ და ჩვენი კავშირის შემადგენელი ნაწილები ცალ-ცალკე გააგრძელებს არსებობას,ანდა, ვთქვათ, ორ თუ სამ კონფედერაციად შეკოწიწდება, მაშინ ჩვენც იმ გადაულახავ სიძნელეებში გავიხლართებით, ევროპის კონტინენტურ სახელმწიფოებს რომ ახასიათებთ – ჩვენს თავისუფლებას იმსხვერპლებს ის საშუალებანი, რომლებიც ჩვენვე შევქმენით ჩვენივე პატივმოყვარეობისა და ურთიერთმოშურნეობისგან თავის დასაცავად.
ეს ზერელე და უსაფუძვლო მოსაზრება როდია, არამედ საფუძვლიანი და ანგარიშგასაწევი აზრია, რომელიც ღირსია იმისა, რომ თითოეულმა გონიერმა და ღირსეულმა ადამიანმა მთელი სერიოზულობით განიხილოს და ყოველმხრივ აწონდაწონოს; თუკი ასეთი ადამიანები მთელ თავიანთს სიმტკიცესა და სიდარბაისლეს მოუხმობენ და მიუკერძოებლად გაისიგრძეგანებენ ამ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იდეის ანგარიშგასაწევობას, თუკი ისინი ძირისძირობამდე განჭვრეტენ მას და ჩაუღრმავდებიან მისგან გამომდინარე შედეგს, მაშინ უყოყმანოდ შეწყვეტენ კონსტიტუციისადმი გაუმართლებელ არაკეთილმოსურნეობას, რომლის უკუგდება საბოლოო წერტილს დაუსვამდა ჩვენი კავშირის არსებობას. გაუჩინარდებოდა ის ავადმყოფური ფანტომები, წარმოსახვაში რომ უქრის მის ზოგიერთ მოწინააღმდეგეს და ისინი უმალვე დაიწყებდნენ უფრო არსებით საფრთხეებზე ფიქრს. საფრთხეებზე, რომლებიც განუზომლად უფრო რეალური, მოუცილებელი და საზარელია.

The Federalist No. 8 :  HAMILTON

November 20, 1787

cyc

To the People of the State of New York:

Assuming  it therefore as an established truth that the several States, in case of disunion, or such combinations of them as might happen to be formed out of the wreck of the general Confederacy, would be subject to those vicissitudes of peace and war, of friendship and enmity, with each other, which have fallen to the lot of all neighboring nations not united under one government, let us enter into a concise detail of some of the consequences that would attend such a situation.

War between the States, in the first period of their separate existence, would be accompanied with much greater distresses than it commonly is in those countries where regular military establishments have long obtained. The disciplined armies always kept on foot on the continent of Europe, though they bear a malignant aspect to liberty and economy, have, notwithstanding, been productive of the signal advantage of rendering sudden conquests impracticable, and of preventing that rapid desolation which used to mark the progress of war prior to their introduction. The art of fortification has contributed to the same ends. The nations of Europe are encircled with chains of fortified places, which mutually obstruct invasion. Campaigns are wasted in reducing two or three frontier garrisons, to gain admittance into an enemy’s country. Similar impediments occur at every step, to exhaust the strength and delay the progress of an invader. Formerly, an invading army would penetrate into the heart of a neighboring country almost as soon as intelligence of its approach could be received; but now a comparatively small force of disciplined troops, acting on the defensive, with the aid of posts, is able to impede, and finally to frustrate, the enterprises of one much more considerable. The history of war, in that quarter of the globe, is no longer a history of nations subdued and empires overturned, but of towns taken and retaken; of battles that decide nothing; of retreats more beneficial than victories; of much effort and little acquisition.

In this country the scene would be altogether reversed. The jealousy of military establishments would postpone them as long as possible. The want of fortifications, leaving the frontiers of one state open to another, would facilitate inroads. The populous States would, with little difficulty, overrun their less populous neighbors. Conquests would be as easy to be made as difficult to be retained. War, therefore, would be desultory and predatory. PLUNDER and devastation ever march in the train of irregulars. The calamities of individuals would make the principal figure in the events which would characterize our military exploits.

This picture is not too highly wrought; though, I confess, it would not long remain a just one. Safety from external danger is the most powerful director of national conduct. Even the ardent love of liberty will, after a time, give way to its dictates. The violent destruction of life and property incident to war, the continual effort and alarm attendant on a state of continual danger, will compel nations the most attached to liberty to resort for repose and security to institutions which have a tendency to destroy their civil and political rights. To be more safe, they at length become willing to run the risk of being less free.

The institutions chiefly alluded to are STANDING ARMIES and the correspondent appendages of military establishments. Standing armies, it is said, are not provided against in the new Constitution; and it is therefore inferred that they may exist under it. [1] Their existence, however, from the very terms of the proposition, is, at most, problematical and uncertain. But standing armies, it may be replied, must inevitably result from a dissolution of the Confederacy. Frequent war and constant apprehension, which require a state of as constant preparation, will infallibly produce them. The weaker States or confederacies would first have recourse to them, to put themselves upon an equality with their more potent neighbors. They would endeavor to supply the inferiority of population and resources by a more regular and effective system of defense, by disciplined troops, and by fortifications. They would, at the same time, be necessitated to strengthen the executive arm of government, in doing which their constitutions would acquire a progressive direction toward monarchy. It is of the nature of war to increase the executive at the expense of the legislative authority.

The expedients which have been mentioned would soon give the States or confederacies that made use of them a superiority over their neighbors. Small states, or states of less natural strength, under vigorous governments, and with the assistance of disciplined armies, have often triumphed over large states, or states of greater natural strength, which have been destitute of these advantages. Neither the pride nor the safety of the more important States or confederacies would permit them long to submit to this mortifying and adventitious superiority. They would quickly resort to means similar to those by which it had been effected, to reinstate themselves in their lost pre-eminence. Thus, we should, in a little time, see established in every part of this country the same engines of despotism which have been the scourge of the Old World. This, at least, would be the natural course of things; and our reasonings will be the more likely to be just, in proportion as they are accommodated to this standard.

These are not vague inferences drawn from supposed or speculative defects in a Constitution, the whole power of which is lodged in the hands of a people, or their representatives and delegates, but they are solid conclusions, drawn from the natural and necessary progress of human affairs.

It may, perhaps, be asked, by way of objection to this, why did not standing armies spring up out of the contentions which so often distracted the ancient republics of Greece? Different answers, equally satisfactory, may be given to this question. The industrious habits of the people of the present day, absorbed in the pursuits of gain, and devoted to the improvements of agriculture and commerce, are incompatible with the condition of a nation of soldiers, which was the true condition of the people of those republics. The means of revenue, which have been so greatly multiplied by the increase of gold and silver and of the arts of industry, and the science of finance, which is the offspring of modern times, concurring with the habits of nations, have produced an entire revolution in the system of war, and have rendered disciplined armies, distinct from the body of the citizens, the inseparable companions of frequent hostility.

There is a wide difference, also, between military establishments in a country seldom exposed by its situation to internal invasions, and in one which is often subject to them, and always apprehensive of them. The rulers of the former can have a good pretext, if they are even so inclined, to keep on foot armies so numerous as must of necessity be maintained in the latter. These armies being, in the first case, rarely, if at all, called into activity for interior defense, the people are in no danger of being broken to military subordination. The laws are not accustomed to relaxations, in favor of military exigencies; the civil state remains in full vigor, neither corrupted, nor confounded with the principles or propensities of the other state. The smallness of the army renders the natural strength of the community an over-match for it; and the citizens, not habituated to look up to the military power for protection, or to submit to its oppressions, neither love nor fear the soldiery; they view them with a spirit of jealous acquiescence in a necessary evil, and stand ready to resist a power which they suppose may be exerted to the prejudice of their rights. The army under such circumstances may usefully aid the magistrate to suppress a small faction, or an occasional mob, or insurrection; but it will be unable to enforce encroachments against the united efforts of the great body of the people.

In a country in the predicament last described, the contrary of all this happens. The perpetual menacings of danger oblige the government to be always prepared to repel it; its armies must be numerous enough for instant defense. The continual necessity for their services enhances the importance of the soldier, and proportionably degrades the condition of the citizen. The military state becomes elevated above the civil. The inhabitants of territories, often the theatre of war, are unavoidably subjected to frequent infringements on their rights, which serve to weaken their sense of those rights; and by degrees the people are brought to consider the soldiery not only as their protectors, but as their superiors. The transition from this disposition to that of considering them masters, is neither remote nor difficult; but it is very difficult to prevail upon a people under such impressions, to make a bold or effectual resistance to usurpations supported by the military power.

The kingdom of Great Britain falls within the first description. An insular situation, and a powerful marine, guarding it in a great measure against the possibility of foreign invasion, supersede the necessity of a numerous army within the kingdom. A sufficient force to make head against a sudden descent, till the militia could have time to rally and embody, is all that has been deemed requisite. No motive of national policy has demanded, nor would public opinion have tolerated, a larger number of troops upon its domestic establishment. There has been, for a long time past, little room for the operation of the other causes, which have been enumerated as the consequences of internal war. This peculiar felicity of situation has, in a great degree, contributed to preserve the liberty which that country to this day enjoys, in spite of the prevalent venality and corruption. If, on the contrary, Britain had been situated on the continent, and had been compelled, as she would have been, by that situation, to make her military establishments at home coextensive with those of the other great powers of Europe, she, like them, would in all probability be, at this day, a victim to the absolute power of a single man. ‘T is possible, though not easy, that the people of that island may be enslaved from other causes; but it cannot be by the prowess of an army so inconsiderable as that which has been usually kept up within the kingdom.

If we are wise enough to preserve the Union we may for ages enjoy an advantage similar to that of an insulated situation. Europe is at a great distance from us. Her colonies in our vicinity will be likely to continue too much disproportioned in strength to be able to give us any dangerous annoyance. Extensive military establishments cannot, in this position, be necessary to our security. But if we should be disunited, and the integral parts should either remain separated, or, which is most probable, should be thrown together into two or three confederacies, we should be, in a short course of time, in the predicament of the continental powers of Europe –our liberties would be a prey to the means of defending ourselves against the ambition and jealousy of each other.

This is an idea not superficial or futile, but solid and weighty. It deserves the most serious and mature consideration of every prudent and honest man of whatever party. If such men will make a firm and solemn pause, and meditate dispassionately on the importance of this interesting idea; if they will contemplate it in all its attitudes, and trace it to all its consequences, they will not hesitate to part with trivial objections to a Constitution, the rejection of which would in all probability put a final period to the Union. The airy phantoms that flit before the distempered imaginations of some of its adversaries would quickly give place to the more substantial forms of dangers, real, certain, and formidable.

რეკლამა

დაწერე კომენტარი