ფედერალისტი #7 : ჰამილტონი

არასამთავრობო ორგანზიაცია ,,იზრუნე შენს ქალაქზე” , პროექტ ,,იზრუნე განათლებაზე”- ფარგლებში იწყებს ,,ფედერალისტური წერილების” გამოქვეყნებას, როგორც ქართულ ასევე ინგლისურ ენაზე.

 

ფედერალისტი #7 : ჰამილტონი
 1787 წ. 17 ნოემბერი
ნიუ-იორკის შტატის ხალხს
ხშირად ტრიუმფატორის გამომეტყველებით იკითხავენ ხოლმე, განა რა ექნებათ საჩხუბარი ერთმანეთისგან დამოუკიდებელ შტატებსო? ამომწურავი პასუხი ასეთი იქნებოდა: ისინი იმავე მიზეზით უმტრობენ ერთმანეთს, რის გამოც მსოფლიოს სახელმწიფოებს თავს დასტეხიათ სისხლის წვიმები. მაგრამ, ჩვენდა საუბედუროდ, ჩვენთან დაკავშირებით ეს შეკითხვა უფრო საგანგებო პასუხს მოითხოვს. ჩვენი განხილვის თვალსაწიერში შემოდის უთანხმოებათა ისეთი მიზეზები, რომელთა საერთო მიმართულება ფედერალური კონსტიტუციით დაწესებულ აკრძალვათა პირობებშიც კი საკმაო გამოცდილებას გვაძლევს, რათა დავასკვნათ, რომ ბევრად უფრო უარესი რამაა მოსალოდნელი, თუკი ეს აკრძალვები გაუქმდებოდა.
ტერიტორიული დავა ყველა დროებში ყველაზე უფრო ნოყიერი ნიადაგი იყო ხოლმე სახელმწიფოთა შორის შუღლის გასაღვივებლად. დედამიწის გამაპარტახებელი ომების უმეტესობაც მანვე წარმოშვა. ამ მიზეზს არნახული გასაქანი ექნება ჩვენში. შეერთებული შტატების საზღვრებში ხომ მოქცეულია თვალუწვდენელი უკაცრიელი ტერიტორიები. რამდენიმე შტატი დღემდე აცხადებს მათზე ურთიერთგამომრიცხავსა და დაუკმაყოფილებელ პრეტენზიას. კავშირის დაშლის შემდგომ კი ასე მოიქცევა უკლებლივ ყველა მათგანი. ცნობილია, თუ რა სერიოზული და ცხოველი კამათი ჰქონიათ შტატებს ერთმანეთს შორის იმ მიწების თაობაზე, რომლებიც რევოლუციის დროს არავისთვის გადაუციათ. ეს ტერიტორიები სამეფო მიწებად იწოდებოდა. მათ თავიანთ საკუთრებად რაცხდნენ ის შტატები, რომელთა კოლონიური მმართველობის საზღვრებშიც იყო მოქცეული ეს მიწები; სხვები კი ამტკიცებდნენ, ამ პუნქტში სამეფო კარის უფლებამოსილება სამოკავშირეო ხელისუფლებას უნდა გადაეცესო. ეს ითქმის განსაკუთრებით დასავლურ ტერიტორიაზე, რომელიც დიდი ბრიტანეთის მეფის იურისდიქციაში  შედიოდა.  მეფე  ამ  მიწას  ან  ფაქტობრივად ფლობდა, ანდა მის ფაქტობრივად მესაკუთრეებად ინდიელები ითვლებოდნენ, ოღონდ, ეს უკანასკნელნი მეფის ქვეშევრდომები იყვნენ. ასე იყო, ვიდრე ეს მიწა ბრიტანეთს საზავო ხელშეკრულებით არ ჩამოერთვა. იგი იქცა კონფედერაციის შენაძენად, რომელიც მან უცხო სახელმწიფოსთან მოლაპარაკების გზით მოიპოვა. კონგრესის გონივრული პოლიტიკის წყალობით მოგვარდა ეს წინააღმდეგობა. მან დაარწმუნა შტატები, დათმობაზე წასულიყვნენ კავშირის წინაშე, რაკი ეს სასარგებლო იქნებოდა მთლიანად ქვეყნისათვის. თუკი კავშირი კვლავაც იქნება შენარჩუნებული, მაშინ ფართო პერსპექტივა იხსნება იმისა, რომ ყველა სადავო საკითხი მეგობრულად მოგვარდეს; თუკი კავშირი დაიშალა, მაშინ ძველი ტერიტორიული დავა კვლავ განახლდება და ახალიც მრავალი გამოტყვრება. ამჟამად, უკაცრიელ ტერიტორიათა უდიდესი ნაწილი, თუ სულაც პირველობის უფლებით არა, უფლებამოსილებათა გადაცემის წყალობით მაინცაა კავშირის საზოგადო საკუთრება.
თუ კავშირი დაიშალა, ის შტატები, რომლებმაც მას უფლებები გადასცეს ფედერალური კომპრომისის საფუძველზე, ალბათ უკანვე მოითხოვენ მიწებს, რაკი აღარ იარსებებს საფუძველი მათი გაჩუქებისა. ბუნებრივია, სხვა შტატებიც დაბეჯითებით მოითხოვენ თავ თავიანთ წილს, რაკი ისინი წარმომადგენლობის უფლებით სარგებლობენ. მათი არგუმენტი იქნებოდა ის, რომ არ შეიძლება ერთხელ გასაჩუქრებული მიწა უკანვე მოითხოვო; და რომ დაუშვებელია, დაირღვეს სამართლიანობა, რაც გულისხმობს იმას, რომ ყველამ თანაბრად ისარგებლოს საერთო ძალისხმევით მოპოვებული, ანდა შემომტკიცებული მიწებითო. მაგრამ თუკი ყოველი შტატი გამოაცხადებს, რომ თითოეულ მათგანს აქვს უფლება, თავისი წილი მოითხოვოს საერთო საგანძურიდან, მაშინ დასაძლევი იქნება შემდეგი წინააღმდეგობა: რომელი მართებული წესით უნდა მოხდეს თანასწორი გადანაწილება? ყოველი შტატი გადანაწილების თავის საკუთარ პრინციპს წამოაყენებს; ისინი ერთმანეთის ინტერესს შელახავენ; ამიტომაც, ძნელია, კაცმა მშვიდობიანი მოწესრიგების იმედი იქონიო.
ამრიგად, დასავლეთის თვალუწვდენელი ტერიტორიები ჩვენ წინაშე წარმოდგება ურთიერთგამომრიცხავი პრეტენზიების ფართო თეატრით; ეს იმ დროს, როცა არა ჩანს არც მომრიგებელი მოსამართლე და არც ჩვეულებრივი მსაჯული, რომელიც სამკვდრო-სასიცოცხლოდ გადაკიდებულ მხარეებს შორის ჩადგებოდა. წარსულის გამოცდილებიდან გამომდინარე, სამომავლოდაც შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ ჟამიდან ჟამს ცეცხლი და მახვილი იკისრებს ერთმანეთს წაკიდებული შტატების დაშოშმინებას. კონეკტიკუტსა და პენსილვანიას შორის ვაიმონგის მიწის თაობაზე წამოჭრილი დავის პერიპეტიები ჩაგვაგონებენ, ტყუილ იმედს ნუ მოვიცემთ, აქაოდა ამგვარი უთანხმოებანი იოლი მოსაგვარებელიაო. კონფედერაციული ხელშეკრულება ავალდებულებდა მხარეებს, საქმე განაჩენის გამოსატანად ფედერალური სასამართლოსთვის გადაეცათ. ასეც მოხდა. სასამართლომ კი პენსილვანია გაამართლა. ამან გაანაწყენა კონეკტიკუტი. სასამართლო განაჩენს მანამ არ დაემორჩილა, ვიდრე მოლაპარაკებისა და დაყვავების გზით მან არ მიიღო იმ ზარალის საზღაური, რაც, მისი აზრით, მას მიაყენეს. ამ შტატის საქციელის დასაგმობად იქ იოტისოდენაც არაფერი თქმულა. უეჭველია, იგი გულწრფელად იყო დარწმუნებული, რომ სასამართლო განაჩენით წაგება ნახა. სახელმწიფოებს კი, ადამიანთა მსგავსად, არაფრად ეპიტნავებათ, ემორჩილებოდნენ მათთვის საზარალო გადაწყვეტილებებს.
ვისაც კი შესაძლებლობა მიეცა ღრმად ჩაეხედა ნიუ-იორკისა და ვერმონტის ოლქს შორის უთანხმოებათა მორიგების საქმეში, დაგვიმოწმებს, თუ რა წინააღმდეგობებს წავაწყდით არა მარტო იმათ მხრივ, ვინც უშუალოდ იყო დაინტერესებული, არამედ იმ შტატების მხრივაც, რომლებსაც ამ საქმის საგანგებო ინტერესი არა ჰქონია; იმასაც დაგვიდასტურებენ, რომ კონფედერაციის სიმშვიდეს, შესაძლოა, აშკარა საფრთხე დამუქრებოდა, ნიუ_იორკს რომ ეცადა იარაღის ძალით დაეცვა თავისი უფლებები. ამგვარ დაპირისპირებას ორი უმთავრესი მიზეზი ჰქონდა. ჯერ ერთი ის, რომ შურით იყვნენ აღძრულნი ჩვენი სამომავლო ძლევამოსილების მიმართ. მეორეც ის, რომ მეზობელი შტატების ზოგიერთი გავლენიანი პირი სისხლხორცეულად იყო დაინტერესებული, რაკი ამ ოლქის ფაქტობრივმა ხელისუფლებამ მას მიწები გადასცა. იმ შტატებსაც კი, რომლებმაც ჩვენი მოთხოვნები უკუაგდეს, ეტყობა, უფრო ნიუ-იორკის დაქუცმაცებისათვის ელეოდათ გული, ვიდრე თავიანთი პრეტენზიების დაკმაყოფილებისათვის. ესენი იყვნენ: ნიუ-ჰემპშირი, მასაჩუსეტსი და კონეკტიკუტი. ნიუ-ჯერსი და როდ აილენდი შემთხვევას როგორ გაუშვებდნენ, რომ  მთელი  მგზნებარებით არ დაეჭირათ  მხარი ვერმონტის დამოუკიდებლობისთვის. მათს თავგამოდებას მერილენდიც კვერს უკრავდა, ვიდრე იგი კანადასა და ვერმონტს შორის არსებული კავშირის გამჟღავნებამ არ შეაშფოთა. ყველა ესენი წვრილ-წვრილი შტატები იყო, რომლებსაც ჩვენი მზარდი სიდიადის ბოღმა ახრჩობდათ. საკმარისია, ხელახლა გავადევნოთ თვალი ამ მაგალითებს, რომ მათში უეჭველად აღმოვაჩინოთ ის მიზეზები, რამაც, შესაძლოა, შტატები ერთმანეთს დანასისხლად გადაჰკიდოს, თუკი მათ დაშლა და დაქუცმაცება უწერიათ.
სავაჭრო კონკურენცია სახელმწიფოთა შორის შეხლა-შემოხლის კიდევ ერთი მასაზრდოებელი წყაროა. ის შტატები, რომლებიც უხეირო გარემო პირობებში იმყოფებიან, მოიწადინებენ თავი დააღწიონ მათ და ბევრად უფრო იღბლიანი მეზობლების სახეირო შემოგარენს შეესიონ. ყოველი შტატი თუ ცალკე კონფედერაცია მხოლოდ საკუთარ სააღებმიცემო პოლიტიკას გაატარებს. ამას მოჰყვება განსხვავებათა დადგენა, საგადასახადო შეღავათების დაწესება და გამონაკლისთა დაშვება. ყოველივე ეს კი განაწყენებას გამოიწვევს. პირველივე ახალშენების გაჩენის დღიდან დავეჩვიეთ იმას, რომ ურთიერთობებში ყველას თანასწორი პრივილეგიით გვესარგებლა. განაწყენების ისედაც მძაფრ მიზეზებს ამით კიდევ მეტი სიმძაფრე მიეცემათ. ისე, რომ მზად უნდა ვიყოთ, რათა უსამართლობა დავარქვათ ყოველივე იმას, რასაც სამართლიან აქტად მიიჩნევენ ის სუვერენული წარმონაქმნები, რომლებსაც განსხვავებული ინტერესი ამოძრავებთ. საქმოსნური სული, რომელიც კომერციულ ამერიკას უდგას, აგვიკლებს თავისი უხამსობით. ეს აღვირახსნილი სული არაფრად ჩააგდებს ვაჭრობის იმ წესებს, რომლებიც ამა თუ იმ შტატს დაუწესებია, რათა თავიანთი მოქალაქეები გამორჩევით ახეირონ. ცალკერძ ამ წესების დარღვვა, ცალკერძ კი მათი არკძალვის და გაუქმების მცდელობა, ბუნებრივია, ძალმომრეობას დაბადებს; ეს კი რეპრესიებსა და ომს გამოიწვევს. ისეთი სავაჭრო წესები დააწესო, მარტო შენს მოქალაქეებს რომ ახეირებს, ეს ნიშნავს, სხვები მოხარკეებად გაიხადო; ამას კი არც ერთი შტატი არ შეურიგდება. ამის მაგალითად, ნიუ-იორკის, კონეკტიკუტისა და ნიუ-ჯერსის ურთიერთობა გამოდგება. შემოსავლის მიღების აუცილებლობა აიძულებს ნიუ-იორკს, მოსაკრებელი  დაადოს თავის  იმპორტს; მისი დიდი წილი ჩვენი ორი მეზობელი შტატის მოსახლეობამ უნდა იხადოს, რაკი ისინი არიან ჩვენი იმპორტის მომხმარებლები. ნიუ-იორკი არ მოიწადინებს და, რომც მოიწადინოს, ვერ შეძლებს უარი თქვას ამ სარგებელზე; მისი მოქალაქეები არ იქნებიან ყაბულს, ვინმეს მაგივრად ფული იხადონ და ამით სხვები ახეირონ. ეს წინააღმდეგობა რომც არ წარმოშობილიყო, სულ ერთია, მაინც ვერ შევძლებდით საკუთარ ბაზარზე საკუთარ მომხმარებელთა შორის დიფერენციაცია გაგვეტარებინა. როდემდე შეეგუება კონეკტიკუტი და ნიუ-ჯერსი იმას, რომ ნიუ-იორკი სავაჭრო საქონელს ბეგარას ადებდეს და სარგებელს მარტო  ნახულობდეს?  კიდევ  რამდენ ხანს უნდა ვიყოთ უზრუნველი და საამური მეტროპოლია, რომელიც უსაშველო სარფას იხვეჭს? როდემდე უნდა ვაძლევდეთ მეზობლებს მძულვარების საბაბს, რაკი ისინი თვლიან, რომ ჩვენი გამდიდრება მათი გაღატაკების ხარჯზე ხდება? განა შევძლებდით ჩვენი მდგომარეობის შენარჩუნებას მაშინ, როცა ცალკერძ კონეკტიკუტი გვაწვება, ცალკერძ კი ნიუ-ჯერსიდან გვადგას იძულება? ამ კითხვებზე დადებით პასუხს მარტო შლეგი თუ გასცემდა.
გათიშულ შტატებს ან კონფედერაციებს შორის შეტაკებათა კიდევ ერთ მიზეზად შეიძლება იქცეს სახელმწიფო ვალი. მათს განაწყენებასა და ურთიერთმოშუღლეობას ჯერ აღებული ვალის თანასწორი განაწილება, მერე კი მისი წილობრივი დაფარვა გამოიწვევს. განაწილების რა წესი უნდა შემოიღო, რომ ყველა კმაყოფილი დაგვრჩეს? ძნელად, რომ ასეთი რამე რეალურ წინააღმდეგობებს არ წააწყდეს. ურთიერთგამომრიცხავი ინტერესები კი ცეცხლზე ნავთის დასხმის ტოლფასი იქნება. ყოველი შტატი თავისებურად უყურებს იმ საერთო პრინციპს, რომლის მიხედვითაც სახელმწიფო ვალის უნდა დაიფაროს. ზოგიერთი მათგანი საერთოდ არ აიტკივებს თავს სახელმწიფო კრედიტზე ფიქრით. ეგ იმიტომ, რომ მათს მოქალაქეებს არა აქვთ ამის უშუალო ინტერესი. უფრო მეტი, მათ ზიზღსა ჰგვრის იმის ხსენებაც კი, რომ საერთოდ არსებობს ვალი და რომ იგი გადასახდელია. უსაშველოდ გაძნელდება იმის დადგენა, თუ რომელ შტატს რამდენის გადახდა მართებს. დანარჩენი შტატები კი, რომელთა მოქალაქეები სახელმწიფოს კრედიტორები არიან, ხოლო ეს კრედიტები ბევრად აღემატება სახელმწიფო ვალში მათი მშობლიური შტატების  წილს, დაბეჯითებით გამოვლენ მოთხოვნით, რომ თითოეულმა შტატმა უზრუნველყოს თავ-თავიანთი წილი ვალის სამართლიანი და დროული დაფარვა. ურჩი გადამხდელების მედღეხვალიობა გამოიწვევს ნამუსიანი გადამხდელების აღშფოთებას. აზრთა რეალური დაპირისპირება და მისგან წარმოშობილი დაბრკოლებები მეორეხარისხოვან ამოცანად აქცევს განაწილების სამართლიანი წესის შემოღებას. დაინტერესებული შტატების მოქალაქეები ერთ დავიდარაბას ატეხენ. უცხო სახელმწიფოები დაჟინებით მოგვთხოვენ, რომ დავაკმაყოფილოთ მათი მართებული მოთხოვნები. შტატებს შორის დასადგურებულ მშვიდობას ორკეცი საფრთხე დაემუქრება: ქვეყნის გარედან შეიარაღებული შემოჭრა და ქვეყნის შიგნით შეხლა-შემოხლა.
დავუშვათ, ერთიანი წესის თაობაზე წამოჭრილი სიძნელეები გადალახულ იქნა და ვალი სამართლიანად გადანაწილდა. მიუხედავად ამისა, მაინც უნდა ვივარაუდოთ, რომ შეთანხმებული წესი პრაქტიკულ ცხოვრებაში ზოგიერთ შტატს სხვებზე მძიმე ტვირთად დააწვება. ბუნებრივია, რომ სხვა შტატები არ დაუშვებენ საერთო წესის ამგვარ რევიზიას, რაკი იგი გამოიწვევდა სახელმწიფო ვალში საკუთარი წილის ზრდას. ამას მარჯვედ გამოიყენებენ მომჩივანი შტატები, რათა შესატანებიც არ შეიტანონ და სიძუნწეშიც ბრალი ვერ დასდონ. მათ მიერ ვალდებულებათა შეუსრულებლობა გამოიწვევს ცხარე კამათსა და ლანძღვა-გინებას; თუნდაც გაამართლოს შემოღებულმა წესმა, ზოგიერთ შტატში მაინც მოხდება საგადასახადო ვალდებულებათა დარღვევები. ამის მიზეზი იქნება ან სახსრების რეალური უკმარობა, ან ფინანსების უხეირო მართვა, ანდა მოულოდნელი არეულობანი ხელისუფლებაში; ყოველივე ამას ისიც ემატება, რომ ადამიანი საიდანღაც გამომტყვრალი საჭიროებისთვის კი არა, სასიცოცხლო მოთხოვნილების დაკმაყოფილებისთვისაც კი ძნელად იმეტებს ფულს. არა აქვს მნიშვნელობა, რას გამოუწვევია ამგვარი საგადასახადო შეცოდებანი. მათ უსაშველო წუწუნი, ურთიერთბრალდება და დავა მოსდევს ხოლმე. სახელმწიფოთა სიმშვიდეს ისე ვერაფერი დაარღვევს, როგორც მათი ურთიერთვალდებულება _ ფული ერთი საერთო მიზნით იხადონ, ხოლო სარგებელი ვერაფერი ნახონ. აკი ადამიანის შესახებ არსებობს ერთი მოარული, მაგრამ ჭეშმარიტი გამონათქვამი: მოკალი და ფულს ნუ დაახარჯვინებო…
შტატებს შორის მტრობის კიდევ ერთ წყაროდ შეიძლება მივიჩნიოთ ერთი შტატის მიერ ისეთი კანონების შემოღება, რომელიც არღვევს კერძო პირებს შორის შეთანხმებებს, ხელყოფს მეორე შტატის უფლებებსა და აზარალებს მათს მოქალაქეებს. იმედი არ უნდა ვიქონიოთ, რომ ცალკეული შტატის საკანონმდებლო ხელისუფლებას ოდესმე უფრო ლიბერალური და სამართლიანი სული ჩაედგმება; და თუკი არ იქნა დაწესებული დამატებითი კონტროლი, მათს კანონებს კვლავაც და კვლავაც აითვალწუნებენ. ჩვენ ვნახეთ, თუ როგორ აღენთო კონექტიკუტი შურისგების გრძნობით იმის გამო, რომ როდ აილენდის საკანონმდებლო ხელისუფლებამ ბევრ რამეში მიჰქარა. აქედან ერთადერთი გონივრული დასკვნა გამოდის: მორალური ვალდებულებისა და სოციალური სამართლიანობის მხეცური დარღვევისათვის ფარატინა ქაღალდით კი ვერავის აზღვევინებ, არამედ – ცეცხლითა და მახვილით.
წინა წერილებში საკმაო დამაჯერებლობით იქნა ნაჩვენები, რომ შეუძლებელია გათითოებულმა შტატებმა და კონფედერაციებმა რამდენადმე მყარი ალიანსი დაამყარონ უცხო სახელმწიფოებთან. ეს კი საფრთხეს უქმნის სახელმწიფოს სიმშვიდეს. აქედან შეიძლება დავასკვნათ, რომ თუკი ამერიკა არ შედუღაბდება, ანდა მისი შტატები მხოლოდღა ლიგის სუსტი კვანძებით შეიკვრებიან, მარტოოდენ თავდასხმისა და თავდაცვის ერთობლივ ღონისძიებებს რომ ითვალისწინებს, მაშინ ეს ალიანსი, რომელსაც წამდაუწუმ კრიჭინი გაუდის, თანდათან გაეხლართება ევროპული პოლიტიკისა და ომების მომაკვდინებელ ლაბირინთში; გათიშულ ნაწილთა შორის ატეხილი დამანგრეველი შეხლა-შემოხლის წყალობით მთლიანად ალიანსი და მისი ცალკეული წევრები ერთნაირად იქცევა მტრის მზაკვრობისა და მაქინაციების მსხვერპლად. Divide et Impera,  – აი, ყოველი სახელმწიფოს მაქსიმა, რომელნიც ჩვენდამი მძულვარებით და შიშით გამსჭვალულან.

cyc

The Federalist No. 7: HAMILTON
November 17, 1787
To the People of the State of New York:

It is sometimes asked, with an air of seeming triumph, what inducements could the States have, if disunited, to make war upon each other? It would be a full answer to this question to say–precisely the same inducements which have, at different times, deluged in blood all the nations in the world. But, unfortunately for us, the question admits of a more particular answer. There are causes of differences within our immediate contemplation, of the tendency of which, even under the restraints of a federal constitution, we have had sufficient experience to enable us to form a judgment of what might be expected if those restraints were removed.

Territorial disputes have at all times been found one of the most fertile sources of hostility among nations. Perhaps the greatest proportion of wars that have desolated the earth have sprung from this origin. This cause would exist among us in full force. We have a vast tract of unsettled territory within the boundaries of the United States. There still are discordant and undecided claims between several of them, and the dissolution of the Union would lay a foundation for similar claims between them all. It is well known that they have heretofore had serious and animated discussion concerning the rights to the lands which were ungranted at the time of the Revolution, and which usually went under the name of crown lands. The States within the limits of whose colonial governments they were comprised have claimed them as their property, the others have contended that the rights of the crown in this article devolved upon the Union; especially as to all that part of the Western territory which, either by actual possession, or through the submission of the Indian proprietors, was subjected to the jurisdiction of the king of Great Britain, till it was relinquished in the treaty of peace. This, it has been said, was at all events an acquisition to the Confederacy by compact with a foreign power. It has been the prudent policy of Congress to appease this controversy, by prevailing upon the States to make cessions to the United States for the benefit of the whole. This has been so far accomplished as, under a continuation of the Union, to afford a decided prospect of an amicable termination of the dispute. A dismemberment of the Confederacy, however, would revive this dispute, and would create others on the same subject. At present, a large part of the vacant Western territory is, by cession at least, if not by any anterior right, the common property of the Union. If that were at an end, the States which made the cession, on a principle of federal compromise, would be apt when the motive of the grant had ceased, to reclaim the lands as a reversion. The other States would no doubt insist on a proportion, by right of representation. Their argument would be, that a grant, once made, could not be revoked; and that the justice of participating in territory acquired or secured by the joint efforts of the Confederacy, remained undiminished. If, contrary to probability, it should be admitted by all the States, that each had a right to a share of this common stock, there would still be a difficulty to be surmounted, as to a proper rule of apportionment. Different principles would be set up by different States for this purpose; and as they would affect the opposite interests of the parties, they might not easily be susceptible of a pacific adjustment.

In the wide field of Western territory, therefore, we perceive an ample theatre for hostile pretensions, without any umpire or common judge to interpose between the contending parties. To reason from the past to the future, we shall have good ground to apprehend, that the sword would sometimes be appealed to as the arbiter of their differences. The circumstances of the dispute between Connecticut and Pennsylvania, respecting the land at Wyoming, admonish us not to be sanguine in expecting an easy accommodation of such differences. The articles of confederation obliged the parties to submit the matter to the decision of a federal court. The submission was made, and the court decided in favor of Pennsylvania. But Connecticut gave strong indications of dissatisfaction with that determination; nor did she appear to be entirely resigned to it, till, by negotiation and management, something like an equivalent was found for the loss she supposed herself to have sustained. Nothing here said is intended to convey the slightest censure on the conduct of that State. She no doubt sincerely believed herself to have been injured by the decision; and States, like individuals, acquiesce with great reluctance in determinations to their disadvantage.

Those who had an opportunity of seeing the inside of the transactions which attended the progress of the controversy between this State and the district of Vermont, can vouch the opposition we experienced, as well from States not interested as from those which were interested in the claim; and can attest the danger to which the peace of the Confederacy might have been exposed, had this State attempted to assert its rights by force. Two motives preponderated in that opposition: one, a jealousy entertained of our future power; and the other, the interest of certain individuals of influence in the neighboring States, who had obtained grants of lands under the actual government of that district. Even the States which brought forward claims, in contradiction to ours, seemed more solicitous to dismember this State, than to establish their own pretensions. These were New Hampshire, Massachusetts, and Connecticut. New Jersey and Rhode Island, upon all occasions, discovered a warm zeal for the independence of Vermont; and Maryland, till alarmed by the appearance of a connection between Canada and that State, entered deeply into the same views. These being small States, saw with an unfriendly eye the perspective of our growing greatness. In a review of these transactions we may trace some of the causes which would be likely to embroil the States with each other, if it should be their unpropitious destiny to become disunited.

The competitions of commerce would be another fruitful source of contention. The States less favorably circumstanced would be desirous of escaping from the disadvantages of local situation, and of sharing in the advantages of their more fortunate neighbors. Each State, or separate confederacy, would pursue a system of commercial policy peculiar to itself. This would occasion distinctions, preferences, and exclusions, which would beget discontent. The habits of intercourse, on the basis of equal privileges, to which we have been accustomed since the earliest settlement of the country, would give a keener edge to those causes of discontent than they would naturally have independent of this circumstance. WE SHOULD BE READY TO DENOMINATE INJURIES THOSE THINGS WHICH WERE IN REALITY THE JUSTIFIABLE ACTS OF INDEPENDENT SOVEREIGNTIES CONSULTING A DISTINCT INTEREST. The spirit of enterprise, which characterizes the commercial part of America, has left no occasion of displaying itself unimproved. It is not at all probable that this unbridled spirit would pay much respect to those regulations of trade by which particular States might endeavor to secure exclusive benefits to their own citizens. The infractions of these regulations, on one side, the efforts to prevent and repel them, on the other, would naturally lead to outrages, and these to reprisals and wars.

The opportunities which some States would have of rendering others tributary to them by commercial regulations would be impatiently submitted to by the tributary States. The relative situation of New York, Connecticut, and New Jersey would afford an example of this kind. New York, from the necessities of revenue, must lay duties on her importations. A great part of these duties must be paid by the inhabitants of the two other States in the capacity of consumers of what we import. New York would neither be willing nor able to forego this advantage. Her citizens would not consent that a duty paid by them should be remitted in favor of the citizens of her neighbors; nor would it be practicable, if there were not this impediment in the way, to distinguish the customers in our own markets. Would Connecticut and New Jersey long submit to be taxed by New York for her exclusive benefit? Should we be long permitted to remain in the quiet and undisturbed enjoyment of a metropolis, from the possession of which we derived an advantage so odious to our neighbors, and, in their opinion, so oppressive? Should we be able to preserve it against the incumbent weight of Connecticut on the one side, and the co-operating pressure of New Jersey on the other? These are questions that temerity alone will answer in the affirmative.

The public debt of the Union would be a further cause of collision between the separate States or confederacies. The apportionment, in the first instance, and the progressive extinguishment afterward, would be alike productive of ill-humor and animosity. How would it be possible to agree upon a rule of apportionment satisfactory to all? There is scarcely any that can be proposed which is entirely free from real objections. These, as usual, would be exaggerated by the adverse interest of the parties. There are even dissimilar views among the States as to the general principle of discharging the public debt. Some of them, either less impressed with the importance of national credit, or because their citizens have little, if any, immediate interest in the question, feel an indifference, if not a repugnance, to the payment of the domestic debt at any rate. These would be inclined to magnify the difficulties of a distribution. Others of them, a numerous body of whose citizens are creditors to the public beyond proportion of the State in the total amount of the national debt, would be strenuous for some equitable and effective provision. The procrastinations of the former would excite the resentments of the latter. The settlement of a rule would, in the meantime, be postponed by real differences of opinion and affected delays. The citizens of the States interested would clamour; foreign powers would urge for the satisfaction of their just demands, and the peace of the States would be hazarded to the double contingency of external invasion and internal contention.

Suppose the difficulties of agreeing upon a rule surmounted, and the apportionment made. Still there is great room to suppose that the rule agreed upon would, upon experiment, be found to bear harder upon some States than upon others. Those which were sufferers by it would naturally seek for a mitigation of the burden. The others would as naturally be disinclined to a revision, which was likely to end in an increase of their own incumbrances. Their refusal would be too plausible a pretext to the complaining States to withhold their contributions, not to be embraced with avidity; and the non-compliance of these States with their engagements would be a ground of bitter discussion and altercation. If even the rule adopted should in practice justify the equality of its principle, still delinquencies in payments on the part of some of the States would result from a diversity of other causes–the real deficiency of resources; the mismanagement of their finances; accidental disorders in the management of the government; and, in addition to the rest, the reluctance with which men commonly part with money for purposes that have outlived the exigencies which produced them, and interfere with the supply of immediate wants. Delinquencies, from whatever causes, would be productive of complaints, recriminations, and quarrels. There is, perhaps, nothing more likely to disturb the tranquillity of nations than their being bound to mutual contributions for any common object that does not yield an equal and coincident benefit. For it is an observation, as true as it is trite, that there is nothing men differ so readily about as the payment of money.

Laws in violation of private contracts, as they amount to aggressions on the rights of those States whose citizens are injured by them, may be considered as another probable source of hostility. We are not authorized to expect that a more liberal or more equitable spirit would preside over the legislations of the individual States hereafter, if unrestrained by any additional checks, than we have heretofore seen in too many instances disgracing their several codes. We have observed the disposition to retaliation excited in Connecticut in consequence of the enormities perpetrated by the Legislature of Rhode Island; and we reasonably infer that, in similar cases, under other circumstances, a war, not of parchment but of the sword, would chastise such atrocious breaches of moral obligation and social justice.

The probability of incompatible alliances between the different States or confederacies and different foreign nations, and the effects of this situation upon the peace of the whole, have been sufficiently unfolded in some preceding papers.6 From the view they have exhibited of this part of the subject, this conclusion is to be drawn, that America, if not connected at all, or only by the feeble tie of a simple league, offensive and defensive, would, by the operation of such jarring alliances, be gradually entangled in all the pernicious labyrinths of European politics and wars; and by the destructive contentions of the parts into which she was divided, would be likely to become a prey to the artifices and machinations of powers equally the enemies of them all. Divide et impera7 must be the motto of every nation that either hates or fears us.

რეკლამა

დაწერე კომენტარი